ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား ရိွေနသ၍ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး မျဖစ္ေပၚႏုိင္။ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား ရိွေနသ၍ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး မျဖစ္ေပၚႏုိင္။ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား ရိွေနသ၍ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး မျဖစ္ေပၚႏုိင္။
Showing posts with label ေဆာင္းပါး. Show all posts
Showing posts with label ေဆာင္းပါး. Show all posts

Wednesday, July 1, 2009

ျမန္မာႏွင့္ ေျမာက္ကုိရီးယား စစ္ေရး လွ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္မ်ား

ေခတ္သစ္ ဒံုးပ်ံ ဆိုင္ရာ နည္းပညာမ်ား ရရွိရန္ ႏွင့္ သမားရိုးက် လက္နက္မ်ားကို အဆင့္ျမႇင့္ရန္ အသည္း အသန္ ႀကိဳးပမ္းေနသည့္ ျမန္မာအစုိးရ၏ ရည္ရြယ္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားမွာ လွ်ဳိ႔ဝွက္ ကိစၥ တခု မဟုတ္ေတာ့ပါ။ သုိ႔ေသာ္လည္း သည္အတိုင္း လႊတ္ထားပါက ေဒသဆိုင္ရာ တည္ၿငိမ္မႈကို ၿခိမ္းေျခာက္လာဖြယ္ ရွိေနသည္ဟု သုံးသပ္ရေပလိမ့္မည္။


ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေရႊမန္းႏွင့္ ေျမာက္ကိုရီးယား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ကင္မ္က်ဳတ္ဆစ္ (Kim Kyok-sik) တို႔ ၿပဳံယမ္းရိွ ကာကြယ္ေရး ဝန္ႀကီးဌာန ရုံးတြင္ ႏွစ္ႏိုင္ငံ နားလည္မႈ စာခၽြန္လႊာ လက္မွတ္ ေရးထိုး ေနၾကပုံ

သမိုင္းေၾကာင္းအရ အဓိက ရန္သူ ျဖစ္ခဲ့ရသည့္ ထိုင္းႏိုင္ငံမွ တပ္မေတာ္ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ကလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ တာတုိ ႏွင့္ တာလတ္ပစ္ ဒံုးပ်ံမ်ား ပိုင္ဆိုင္ လာသည္ကို ျမင္လိုဖြယ္ မရွိၾကေပ။ သို႔ဆိုလွ်င္ေတာ့ သူတင္း၊ ကိုယ္တင္း ေဒသတြင္း လက္နက္ အင္အား ျဖည့္တင္း ၿပိဳင္ဆိုင္ပြဲမ်ားလည္း ျဖစ္လာႏိုင္ဖြယ္ ရွိေနသည္။ ထို႔အျပင္ ျမန္မာ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားက အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားကို စိုးရိမ္ ေၾကာက္ရြံ႔ ေနစိတ္ကလည္း နာတာရွည္ ေရာဂါသဖြယ္ ရွိေနရာ၊ ၿပီးခဲ့သည့္ႏွစ္က ဧရာဝတီ ျမစ္ဝ ကၽြန္းေပၚ ေဒသတြင္ ေလေဘးသင့္ ဒုကၡသည္မ်ားကို အကူ အညီမ်ား ေပးပို႔ႏိုင္ေရးအတြက္ ျမန္မာ့ ေရပုိင္နက္ အနီးတြင္ ႏိုင္ငံျခား ေရတပ္ စစ္သေဘၤာမ်ား ဆိုက္ေရာက္ လာသည္မွ စ၍ ပို၍ အျဖစ္သည္းလာခဲ့သည္။


ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ ျမန္မာ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ျပင္ပ ၿခိမ္းေျခာက္မႈ ရန္ကို ကာကြယ္ ႏိုင္ေရးအတြက္ တာလတ္ပစ္ ဒံုးပ်ံမ်ား၊ အဆင့္ျမင့္ ေလေၾကာင္းရန္ ကာကြယ္ေရး လက္နက္မ်ား၊ ေရဒါစနစ္မ်ား ရရွိရန္ ႀကိဳးပမ္း လာခဲ့ၾကသည္။

စစ္အစိုးရ၏ နံပါတ္ ၃ ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သူရေရႊမန္း သည္ပင္ ေျမာက္ ကိုရီးယား ႏိုင္ငံသို႔ ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္၊ ႏိုဝင္ဘာလတြင္ လွ်ဳိ႔ဝွက္ ခရီး သြားေရာက္ ခဲ့သည္။ အထက္ေဖာ္ျပပါ ေခတ္ေပၚ လက္နက္မ်ားသည္ သူ၏ ဝယ္ယူရမည့္ ပစၥည္း စာရင္းတြင္ ပါဝင္ ေနမည္ ကေတာ့ အေသအခ်ာပင္။

တပ္မေတာ္ ၾကည္းေရေလ ညိွႏိႈင္း ကြပ္ကဲေရးမွဴး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေရႊမန္းက တရုတ္ႏိုင္ငံမွ တဆင့္ ႏိုဝင္ဘာလ ၂၂ ရက္ေန႔တြင္ ေျမာက္ ကိုရီးယား ႏိုင္ငံ၊ ၿပံဳယမ္း ၿမိဳ႔ေတာ္ သို႔ ၇ ရက္ၾကာခရီး သြားေရာက္ခဲ့သည္။



အဆင့္ျမင့္ ကိုယ္စားလွယ္ အဖြဲ႔ကို ၿပံဳယမ္းၿမိဳ႕ေတာ္ႏွင့္ ၿမိဳယမ္းၿမိဳ႔ရိွ အေရးပါသည့္ ေနရာမ်ားကုိ လွည့္လည္ ျပသခဲ့ၿပီး၊ ေတာင္ေၾကာမ်ား အတြင္းရွိ ဥမင္မ်ားတြင္ သိမ္းဆည္း ထားသည့္ ဂ်က္တိုက္ေလယာဥ္မ်ား၊ ဒံုးပ်ံမ်ား၊ တင့္ကားမ်ား၊ အဏုျမဴႏွင့္ ဓာတုလက္နက္မ်ားကို ျပသ ခဲ့ၾက သည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရႊမန္းႏွင့္အတူ ေလေၾကာင္းရန္ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ဒုတိယ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ျမင့္လိႈင္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လွေ႒းဝင္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ခင္ေအာင္ျမင့္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သိန္းေ႒း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမဝင္း ႏွင့္ အႀကီးစား စက္မႈလုပ္ငန္းမွ အျခား အဆင့္ျမင့္ အရာရွိမ်ား ပါဝင္ၾကသည္။ ေသခ်ာ သည္မွာ ဤကိုယ္စားလွယ္ အဖြဲ႔၏ ခရီးစဥ္သည္ ေျမာက္ကုိရီးယားႏွင့္ စစ္ေရးအရ ပို၍ ခိုင္မာစြာ ဆက္ဆံၿပီး မဟာမိတ္ဖြဲ႔ရန္ပင္ ျဖစ္သည္။

ႏိုဝင္ဘာလ ၂၇ ရက္ေန႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရႊမန္းႏွင့္ ေျမာက္ ကိုရီးယားမွ စစ္ဦးစီး အရာရွိခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ကင္မ္က်ဳတ္ဆစ္ (Kim Kyok-sik) တို႔ ႏွစ္ႏိုင္ငံ နားလည္မႈ စာခၽြန္လႊာ လက္မွတ္ေရးထိုးၾကၿပီး၊ ျမန္မာႏွင့္ ေျမာက္ကိုရီးယား အၾကား စစ္ေရး အရ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ မႈျပဳလုပ္ရန္ သေဘာတူခဲ့ၾကသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ အေရးပါေသာ စစ္ေရး အေဆာက္အဦး တခ်ဳိ႕ ေဆာက္လုပ္ရာ၌ ေျမာက္ ကိုရီးယားက ကူညီ ေဆာက္လုပ္ျခင္း သုိ႔တည္း မဟုတ္ ႀကီးၾကပ္ ေပးျခင္း ျပဳမည္ဟူေသာ သေဘာတူညီခ်က္ အရ ဤသို႔ေသာ အေဆာက္ အဦးမ်ားတြင္ ဒံုးပ်ံမ်ား၊ ေလယာဥ္မ်ား၊ သေဘၤာမ်ား သိုဝွက္ထားႏိုင္ရန္ ဥမင္မ်ား၊ လုိဏ္ဂူမ်ားလည္း ပါဝင္မည္ ျဖစ္သည္။ ထိုမွ်မက ျမန္မာ့ တပ္မေတာ္ အထူး တပ္ဖြဲ႔မ်ား အတြက္ ကၽြမ္းက်င္မႈ ဆိုင္ရာ သင္တန္းမ်ားကိုလည္း ေျမာက္ကိုရီးယားက ကူညီေပးမည္ ျဖစ္သည္။ ဤ သင္တန္းမ်ားတြင္ ေလေၾကာင္း ရန္ ကာကြယ္ေရး သင္တန္းမ်ားႏွင့္ ႏွစ္ႏိုင္ငံ တပ္မေတာ္ အရာရိွမ်ား အၾကား ဘာသာ စကား ဖလွယ္မႈ သင္တန္းမ်ားလည္း ပါဝင္မည္ ျဖစ္သည္။

အနာဂတ္တြင္ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ကို ဆက္လက္ ဦးေဆာင္ မည့္သူဟု သတင္း ထြက္ေနသည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရႊမန္းက ၇ ရက္ၾကာ ခရီးစဥ္ အတြင္း ၿမိဳယမ္းရွိ ေရဒါႏွင့္ ၾကားျဖတ္ ပိတ္ဆို႔မႈဌာန (radar and jamming units) မ်ား၊ ၿပံဳယမ္းရွိ ေလေၾကာင္းရန္ ကာကြယ္ ေရး တပ္မ်ား၊ ေလေၾကာင္းတပ္ဖြဲ႔မ်ား၊ ကြန္ပ်ဴတာျဖင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ အမိန္႔ေပး ဌာနမ်ားသို႔လည္း သြားေရာက္ ၾကည့္ရႈခဲ့သည္။

ဤကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႔က ၿပံဳးယမ္းၿမိဳ႔ျပင္ရွိ ဥမင္လိုဏ္ေခါင္း အတြင္းရိွ အေဆာက္ အဦးမ်ားတြင္ ထုတ္လုပ္ေနသည့္ ေျမျပင္မွ ေျမျပင္ပစ္ စကဒ္ (SCUD) ဒံုးက်ည္ စက္ရံုမ်ားသို႔ သြားေရာက္၍ ဒံုးက်ည္ ထုတ္လုပ္ေနမႈမ်ားကိုလည္း ေလ့လာၾကေသးသည္။ ၁၉၈ဝ ျပည့္ႏွစ္မ်ား ေႏွာင္းပိုင္းမွ စ၍ ေျမာက္ကိုရီးယားက အီရန္၊ ဆီးရီးယားႏွင့္ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံမ်ားသို႔ စကဒ္ ဒံုးက်ည္မ်ား၊ ဒံုးက်ည္ ထုတ္လုပ္သည့္ နည္း ပညာ မ်ားကို ေပးပို႔ေရာင္းခ်ခဲ့သည္ဟု ယူဆရေပသည္။

D အမ်ဳိးအစား စကဒ္ဒံုးက်ည္ (SCUD-D) က ကီလိုမီတာ ၇ဝဝ အကြာ အေဝးသို႔ ပစ္ခတ္ႏိုင္ၿပီး၊ E အမ်ဳိးအစား စကဒ္ဒံုး (SCUD-E) က ကီလိုမီတာ ၁၅ဝဝ အထိ ပစ္ခတ္ႏိုင္သည္။ သို႔ဆိုလွ်င္ ထိုင္းႏိုင္ငံ အပါအဝင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံမ်ားကို ျမန္မာစစ္အစုိးရက ေကာင္းစြာ ၿခိမ္းေျခာက္ ထားႏိုင္လိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာ-ထိုင္း နယ္စပ္တေလွ်ာက္တြင္ ယခုအခါ ေလေၾကာင္းရန္ ကာကြယ္ေရး ေရဒါစခန္း အနည္းဆံုး ၆ ခု တပ္ဆင္ ေနရာခ်ထားၿပီး ျဖစ္သည္ ဟုလည္း ယံုၾကည္ရသည္။

ခရီးစဥ္အတြင္း ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္ မ်ားက တာတိုပစ္ ၁ဝ၇ မမ ႏွင့္ ၂၄ဝ မမ ဒံုး အမ်ားအျပားကုိ တၿပိဳင္နက္ ပစ္လႊတ္ႏိုင္သည့္ ပစ္စင္မ်ား၊ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွ က်ဴးေက်ာ္လာပါက ခုခံႏိုင္မည့္ အေထြေထြသံုး ဒံုးကာကြယ္ေရး စနစ္မ်ားကိုလည္း စိတ္ဝင္တစား ေလ့လာမႈ ျပဳခဲ့ၾကသည္ဟု ေလ့လာ သံုးသပ္သူမ်ားက ဆိုၾကသည္။

ထို႔အျပင္ ၎တို႔ အထူး စိတ္ဝင္စားခဲ့ၾကသည္မွာ ေျခလ်င္ တပ္ရင္းမ်ားတြင္ တြဲဖက္သံုးႏိုင္ေသာ တင့္ကားဖ်က္ ေလဆာ ပဲ့ထိန္း နည္းပညာသံုး ေနာက္ဆံုးေပၚ ဒံုးက်ည္မ်ား ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ေျမာက္ကိုရီးယားထံမွ တာတိုႏွင့္ တာလတ္ပစ္ ဒံုးက်ည္မ်ားကုိ ကုန္ဖလွယ္သည့္ စနစ္ျဖင့္ ဝယ္ယူခဲ့ၾကၿပီး ျဖစ္သည္ဟုလည္း ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရး ဆိုင္ရာ ေလ့လာ သံုးသပ္ သူမ်ားက ဆိုေနၾကသည္။

စစ္အစိုးရေခါင္းေဆာင္မ်ားက D အမ်ဳိးအစား စကဒ္ ဒံုးက်ည္မ်ား၊ သို႔မဟုတ္ ၎ထက္ ျပင္းအား မ်ားၿပီး ကီလိုမီတာ ၃ဝဝဝ မွ် ေျပးႏိုင္ သည့္ F အမ်ဳိးအစား စကဒ္ ဒံုးက်ည္(SCUD-F) မ်ား မွာယူထားျခင္း ရိွမရိွကိုမူ အတိအက် မသိႏိုင္ပါ။ အကယ္၍ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ သူပုန္မ်ားကို ႏွိမ္နင္းရန္ ဆုိပါက ဤမွ် အဆင့္ျမင့္သည့္ လက္နက္မ်ား မလိုအပ္ပါ။ သို႔ေသာ္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံက ဒံုး က်ည္ မ်ား၊ ေရဒါမ်ား၊ ေလေၾကာင္း ကာကြယ္ေရး ေအဝက္ AWAC စနစ္မ်ား၊ ၿဂိဳဟ္တု ဆက္သြယ္ေရး ဟန္႔တား ေႏွာင့္ယွက္သည့္ စက္မ်ား (GPS communication jammers)၊ ရွာေဖြ ေရး ေရဒါမ်ား ရလိုသည္။ ဤအခ်က္ကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ေနျပည္ေတာ္ရွိ စစ္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ခံစစ္အတြက္ေရာ၊ ထိုးစစ္အတြက္ပါ ျပင္ဆင္ေနသည္မွာ သိသာပါသည္။

သမိုင္းေၾကာင္းအရ ျပန္ၾကည့္လွ်င္ ျမန္မာႏိုင္ငံက အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားမွ အထူးသျဖင့္ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု၊ ၿဗိတိန္၊ ဆြစ္ဇာလန္၊ ေဟာ္လန္ အပါအဝင္ ဥေရာပႏိုင္ငံ တခ်ဳိ႕ ထံမွ လက္နက္ငယ္မ်ား၊ ဂ်က္တိုက္ ေလယာဥ္မ်ား၊ စစ္သေဘၤာမ်ား ဝယ္ယူ ျဖည့္တင္းခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ဒီမိုုကေရစီ အံုႂကြေတာင္းဆိုမႈအေပၚ အၾကမ္းဖက္ ၿဖိဳခြဲ ႏွိမ္နင္းၿပီးသည့္ အခ်ိန္မွစ၍ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ အေနာက္ ႏိုင္ငံမ်ား၏ ဒဏ္ခတ္ ပိတ္ဆို႔မႈ ခံခဲ့ရၿပီး၊ စစ္တပ္ကို ေခတ္မီေစရန္ ျပဳျပင္ေရးအတြက္ လက္နက္၊ ခဲယမ္းမ်ားကို တျခား ရႏိုင္သည့္ ေနရာမ်ားမွ အငမ္းမရ ရွာေဖြ စုေဆာင္းခဲ့သည္။ တရုတ္ႏိုင္ငံမွ ဂ်က္တိုက္ေလယာဥ္မ်ားႏွင့္ စစ္သေဘၤာမ်ား ဝယ္ယူခဲ့ ေသာ္လည္း၊ အရည္ အေသြး နိမ့္ျခင္း ႏွင့္ ဝယ္ယူၿပီး ေနာက္ပိုင္း ဝန္ေဆာင္မႈ ညံ့ဖ်င္းျခင္း တို႔ေၾကာင့္ အျခား လက္နက္မ်ား ဝယ္ရန္ ေစ်းကြက္ကိုလည္း ရွာေဖြေနခဲ့သည္။

ယခင္က ရုရွားႏိုင္ငံလုပ္ "ပီခ်ဳိရာ" (Pechora) ေလေၾကာင္းရန္ ကာကြယ္ေရး စနစ္မ်ဳိး ဝယ္ယူခဲ့ဖူးၿပီး၊ ေျမျပင္မွ ေဝဟင္ပစ္ ေလေၾကာင္း ရန္ ကာကြယ္ေရး စနစ္မ်ားလည္း ဝယ္ယူခဲ့သည္။ ေလ့လာသူမ်ား အဆိုအရ ရုရွားႏိုင္ငံက ျမန္မာစက္မႈ ပညာရွင္မ်ားကုိ နည္းပညာ ဆိုင္ရာ ေလ့က်င့္ေပးမႈမ်ား၊ ဘာသာစကား သင္တန္းမ်ား ပို႔ခ်ခဲ့သည္။

စစ္အစိုးရက ၎၏ စစ္ေရးစြမ္းရည္ ပိုမို တိုးတက္ လာေစရန္ ဆက္လက္ ျဖည့္တင္းေနၿပီး၊ ႏိုင္ငံ၏ အဖိုးတန္သည့္ ႏိုင္ငံျခား အရံ ေငြမ်ား ကို သုံးၿပီး တပ္မေတာ္ကုိ ေခတ္မီ တုိးတက္ေစရန္ ႀကံေဆာင္ေနသည္ဟု ဆုိရမည္ ျဖစ္ေပသည္။ ေခတ္ေပၚလက္နက္ အသစ္ အဆန္းမ်ားကို ပို၍ ဝယ္ယူ ျဖည့္တင္းေနသည္။

ဒု ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးေမာင္ေအးက ၂ဝဝ၆ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလအတြင္း ေမာ္စကိုသို႔ သြားခဲ့ရာတြင္ သူက ရုရွားႏိုင္ငံ၏ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ မစ္ေခးလ္ ဖရက္ ေကာ့ဖ္ (Mikhail Fradkov) ကို ရုရွားလုပ္ မစ္၂၉ (MiG-29) ဂ်က္တိုက္ေလယာဥ္မ်ား ပိုမို ဝယ္ယူရန္ ဆႏၵရွိေနေၾကာင္း ေျပာခဲ့ ေသး သည္။ (ယခင္ဝယ္ယူၿပီး မစ္ ၂၉ ေလယာဥ္ ၁၂ စီးအျပင္ ထပ္၍ ဝယ္ရန္ စုိင္းျပင္းေနျခင္း ျဖစ္သည္။) ထို႔အျပင္ တပတ္ရစ္ အမ္အိုင္ ၁၇ (MI-17) ရဟတ္ယာဥ္မ်ားလည္း ဝယ္ယူလိုသည္ဟု ေျပာခဲ့ေသးသည္။

ေမာ္စကို ခရီးစဥ္အတြင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေမာင္ေအးက ျမန္မာႏိုင္ငံ အလယ္ပိုင္းတြင္ တာတိုပစ္ ပဲ့ထိန္းဒံုးစနစ္ကို ရုရွားႏိုင္ငံ၏ အကူ အညီႏွင့္ တည္ေဆာက္ လိုသည္ဟု ဆိုခဲ့သည္။

စိတ္ဝင္စားဖြယ္အခ်က္မွာ တခ်ဳိ႕ေသာ ေလ့လာသူမ်ား အဆို အရ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရႊမန္း၏ ခရီးစဥ္တြင္ ေျမာက္ကိုရီးယားႏိုင္ငံ၊ ၿပဳံယမ္း ၿမိဳ႔ေတာ္ရွိ ေျမေအာက္ ရထားစနစ္ကိုလည္း ေလ့လာခဲ့သည္။ သေဘာတရားအရ ေျပာမည္ဆိုလွ်င္ ေျမေအာက္ရထား စနစ္က ၿမိဳ႔ျပ ေဒသမ်ားတြင္ ပဋိပကၡ စစ္ပဲြ ကာလအတြင္း တပ္မ်ားကို ထိထိေရာက္ေရာက္ ေရႊ႔ေျပာင္း ေနရာခ်ႏိုင္ေသာ စနစ္လည္း ျဖစ္သည္။

၂ဝဝ၂-၂ဝဝ၃ ခုႏွစ္ကတည္းကပင္ ျမန္မာႏိုင္ငံက ေျမေအာက္ ဥမင္မ်ား ႏွင့္ ဂူမ်ား စတင္ ေဖာက္လုပ္ခဲ့ၿပီး၊ ေလယာဥ္မ်ားႏွင့္ လက္နက္ မ်ားကို ဖုန္းကြယ္ သိမ္းဆည္းထားခဲ့သည္။ ထိုမွ်မက ဗဟိုစစ္ရံုး အမိန္႔ေပးႏွင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ေရးစနစ္မ်ားကို ဖုံးကြယ္ ထားရန္ ရည္ရြယ္ ခဲ့ျခင္း လည္း ျဖစ္သည္။

ႏိုင္ငံရပ္ျခား ေလ့လာသူမ်ား၏ အဆိုအရမူ ၂ဝဝ၁-၂ဝဝ၂ ခုႏွစ္ ကာလမ်ား အတြင္းက ထိုင္းႏိုင္ငံႏွင့္ ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ နယ္စပ္ ပဋိပကၡ မ်ားတြင္ ရွက္ဖြယ္လိလိ အေရးနိမ့္ခဲ့ရသည့္အေပၚ စစ္အစုိးရက အခဲမေက် ျဖစ္ေနသည္ဟုလည္း ဆိုသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံက ဤ တိုက္ပြဲ မ်ားတြင္ အက္ဖ္ ၁၆ ဂ်က္တိုက္ေလယာဥ္မ်ားကို နယ္စပ္ တေလွ်ာက္ အသံုးျပဳခဲ့ၿပီး၊ ျမန္မာ စစ္တပ္မ်ား၏ ေရွ႔တန္း တပ္ဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ ဗဟို ထိန္းခ်ဳပ္မႈစနစ္ အၾကား ဆက္သြယ္ေရးကို ေကာင္းစြာ ဟန္႔တား ေႏွာင့္ယွက္ႏိုင္ခဲ့သည္ဟုလည္း ဆိုသည္။

ေနာက္တႀကိမ္ ႀကံဳရလွ်င္ ပို၍ သာလြန္ေသာတပ္ မဟုတ္လွ်င္ေသာ္မွ အင္အားတူ ဆင္ႏႊဲႏုိင္ရန္ ျမန္မာ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မ်ားက ႀကံစည္ ထားၾကဟန္ ရွိေနသည္။

ေအာင္ေဇာ္ ေရးသားသည့္ Asia’s ‘Axis of Evil’ Flexes Its Muscles ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုေဖာ္ျပပါသည္။

ဧရာဝတီမွ

အျပည့္အစုံသုိ႔ ...

Tuesday, June 30, 2009

မေဟာ္သဓ မရိွတဲ့ သားတရား စီရင္ခန္း

ဘြဲ႕ျဖဴ

ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ရွစ္ေလးလုံး ဒီမုိကေရစီ အေရးေတာ္ပုံ ႀကီးဟာ စက္မႈ တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသား ကုိဘုန္းေမာ္နဲ႔ ကုိစုိးႏုိင္တုိ႔ ေသဆုံး ခဲ့ၾကရတဲ့ ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး မွန္မွန္ကန္ကန္ စုံစမ္း စစ္ေဆးေပးဖုိ႔နဲ႔ တာဝန္ရွိသူေတြကုိ တရားဥပေဒ ေၾကာင္းအရ အေရးယူ ေပးဖုိ႔ဆုိတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ေတာင္းဆုိမႈတခုနဲ႔ စတင္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ မဆလ အမည္ကို ယူထားတဲ့ စစ္အာဏာရွင္ အစုိးရက ထုံးစံအတုိင္း ဉာဏ္နီ ဉာဏ္နက္ေတြသုံး ကလိမ္ကက်စ္ ေတြလုပ္ရင္း အခ်ိန္ေတြ တေရြ႕ေရြ႕ ၾကာေညာင္းလာတဲ့အခါ ဒီမုိကေရစီ ေတာင္းဆုိတဲ့ ျပည္သူလူထု အမ်ားစုႀကီးရဲ႕ ေတာင္းဆုိမႈက ၾကားျဖတ္အစုိးရ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။


ကုိယ္ထူေထာင္ခဲ့တဲ့ ပါတီကို အက်ပ္အတည္း ေပါင္းစုံအတြင္း ေက်ာခုိင္း စြန္႔ခြာ (ကိုယ္ ေထာင္တဲ့ ပါတီ ကိုယ္ကုိယ္တုိင္ ျပန္ဖ်က္) ၿပီး ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး ေနာက္ေဖး တံခါးေပါက္က ခပ္လွ်ဳိလွ်ဳိနဲ႔ အသာလစ္ထြက္ သြားဖုိ႔ ေရွ႕ ပိုင္းမွာ စီစဥ္ထားခဲ့တဲ့ ျမန္မာ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ရဲ႕ ေခါင္းကိုင္ဖခင္ႀကီး ဗုိလ္ေနဝင္း ဟာ အဲဒီလုိမ႐ွဴႏုိင္ မကယ္ႏုိင္ ျဖစ္လာေတာ့မွ သူလက္သပ္ေမြး ျပဳစု ပ်ဳိးေထာင္ေပးခဲ့တဲ့ ဗုိလ္ေစာေမာင္ အကူအညီနဲ႔ တပ္မေတာ္က အာဏာသိမ္းတယ္ဆုိၿပီး မဆလကို တဖက္လွည့္နဲ႔ ကယ္တင္ကာ တစညဆုိတဲ့ အမည္သစ္နဲ႔ သက္ဆုိးရွည္ေစခဲ့တယ္။

နဝတ အမည္နဲ႔ ရေသ့ရွစ္ေသာင္းဇာတ္ကို ဆက္ကခဲ့တဲ့ စစ္အုပ္စုဟာ ျပည္သူ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာကုိ သတ္ျဖတ္ၿပီး ျပည္သူ ေတြရဲ႕ ေတာင္းဆုိမႈျဖစ္တဲ့ ၾကားျဖတ္ အစုိးရဖြဲ႔စည္းေရးကို လုံးဝပယ္ခ် လ်စ္လ်ဴ႐ႈခဲ့ေပမယ့္ အားေကာင္းေမာင္းသန္ စီးဆင္း ေနဆဲျဖစ္တဲ့ ျပည္သူေတြရဲ႕ ေဒါသဒီေရအဟုန္ကို လမ္းလႊဲတဲ့အေနနဲ႔ ပါတီစုံ ဒီမုိကေရစီ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္ေပးပါ့မယ္ဆုိတဲ့ ကတိကုိ ေပးခဲ့တယ္။ လူထုလႈပ္ရွားမႈ ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ အဲဒီတုန္းက အရွိန္အျမင့္ဆုံး ေရာက္ေနတဲ့ လူထုရဲ႕အုံႂကြမႈဒီလႈိင္းကုိ ဆက္လက္ပဲ့ကုိင္ၿပီး ၾကားျဖတ္ အစုိးရ ဖြဲ႔စည္းႏုိင္တဲ့အထိ ဆက္လက္ဦးေဆာင္ တုိက္ပြဲဝင္သြားရင္ ေအာင္ပြဲကို ဆုပ္ကုိင္ႏုိင္ေကာင္း ဆုပ္ကိုင္ႏုိင္မွာ ျဖစ္ေပမယ့္ ျပည္သူလူထုႀကီး အထိအခုိက္ အက်အဆုံးမ်ားၿပီး အျမတ္ထက္ အ႐ႈံးက ပုိမ်ားမွာကို စိုးရိမ္မိတဲ့စိတ္နဲ႔ တထစ္ေလွ်ာ့ေပး ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါက စစ္အာဏာရွင္ေတြကို ဒီမုိကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ေတြက ပထမဆုံးအႀကိမ္ အေလွ်ာ့ေပး လုိက္ေလ်ာခဲ့မႈ ျဖစ္တယ္။

၁၉၈၉ ခုႏွစ္ အာဇာနည္ေန႔မွာ အာဇာနည္ဗိမာန္ကို လူထုနဲ႔အတူ ခ်ီတက္ဂါရဝျပဳဖုိ႔ လူထု ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က မူလက စီစဥ္ထားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔က နဝတဟာ ဧရာမ လူသတ္ပြဲႀကီး ဆင္ႏႊဲဖုိ႔ စီစဥ္ထား တယ္ဆုိတဲ့ ခုိင္မာတဲ့ သတင္းတခုကို ရၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ဟာ လူထုနဲ႔အတူ ခ်ီတက္မယ့္ သူ႔ရဲ႕အစီအစဥ္ကုိ ဖ်က္သိမ္းေၾကာင္း အခ်ိန္ကပ္ၿပီးမွ ေၾကညာ လုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽံသြားၿပီျဖစ္တဲ့ လူထု အစိတ္အပိုင္း ေတြကေတာ့ နဝတ လုံထိန္းေတြရဲ႕ ရက္ရက္စက္စက္ ႐ုိက္ႏွက္ ဖမ္းဆီးျခင္းကုိ ခံသြားခဲ့ၾကရၿပီး ေထာင္ဒဏ္ အသီးသီးခ်မွတ္ ခံခဲ့ၾကရတယ္။ ဒါက ဒုတိယအႀကိမ္ အေလွ်ာ့ေပးခဲ့မႈ ျဖစ္တယ္။

သမား႐ုိးက် ျဖစ္စဥ္႐ႈေထာင့္ကေျပာရင္ ပါတီစုံဒီမုိကေရစီ အေထြေထြ ေရြးေကာက္ပြဲ ၿပီးစီးသြားလုိ႔ ေရြးေကာက္ခံ လႊတ္ေတာ္ ကုိယ္စားလွယ္ေတြရဲ႕ အမည္စာရင္းေတြကို တရားဝင္ ေၾကညာၿပီးၿပီဆုိတာနဲ႔ အဲဒီ ေရြးေကာက္ပြဲကုိ ႀကီးၾကပ္ျပဳလုပ္ေပးခဲ့တဲ့ အာဏာပုိင္ အဖြဲ႔အစည္းက ရက္ေပါင္း (၆ဝ) အတြင္း လႊတ္ေတာ္ ေခၚေပးၿပီး ကုိယ္စားလွယ္ အမ်ားစု အႏုိင္ရပါတီကို ဦးေဆာင္ အစိုးရ ဖြဲ႔ေစကာ အဲဒီအစုိးရကို အာဏာလႊဲအပ္ရမွာ ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ တမူထူးျခားတဲ့ အေျခအေနကုိ သေဘာေပါက္ ထားၾကတဲ့ ၁၉၉ဝ ေရြးေကာက္ပြဲ အႏုိင္ရပါတီက ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ေတာင္ၿပဳိကမ္းၿပိဳ အႏုိင္ရေၾကာင္း သတင္းေတြ အခုိင္အမာ ေပၚထြက္လာ ခဲ့ၿပီးေနာက္မွာ လႊတ္ေတာ္ ေခၚေပးေရးကို မေတာင္းဆုိဘဲ နဝတနဲ႔ ေတြ႔ဆုံ ေဆြးေႏြးေရးကိုပဲ ေတာင္းဆုိခဲ့တယ္။ ဒါက တတိယအႀကိမ္ အေလွ်ာ့ေပးခဲ့မႈ ျဖစ္တယ္။

“ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးရင္ စစ္တန္းလ်ားျပန္မယ္၊ ႏုိင္တဲ့ပါတီက (၄၇) နဲ႔ (၇၄) ႀကိဳက္ရာ အေျခခံဥပေဒနဲ႔ အစုိးရဖြဲ႔ၾက၊ အေျခခံ ဥပေဒအသစ္ ေရးခ်င္တယ္ ဆုိရင္လည္း ေရးၾကေပါ့၊ အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲတဲ့ကိစၥမွာ စစ္တပ္က တရားခံ အျဖစ္မခံႏုိင္ဘူး၊ ေရြးေကာက္ပြဲအႏုိင္ရ ကုိယ္စားလွယ္ေတြ ဆြဲၾကေပါ့” လုိ႔ လူသိရွင္ၾကား အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ေျပာဆုိခဲ့တဲ့ နဝတဟာ ေရြးေကာက္ပြဲအၿပီး အႏုိင္ရပါတီက ဂႏီၶခန္းမ ညီလာ ခံက်င္းပဖုိ႔ ျပင္ဆင္ေနခုိက္မွာ ၁/၉ဝ ေၾကညာခ်က္ကို ကတုိက္က႐ုိက္ ထုတ္ျပန္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေၾကညာခ်က္ရဲ႕ အႏွစ္သာရက ၉ဝ ေရြးေကာက္ပြဲ အႏုိင္ရ ပါတီမ်ားဟာ (၄၇) သုိ႔မဟုတ္ (၇၄) အေျခခံဥပေဒ တခုခုကို အသုံးျပဳၿပီး အစိုးရဖြဲ႔ခြင့္မရွိဘူး။ အေျခခံ ဥပေဒအသစ္ ေရးဆြဲရမယ္ဆုိတာျဖစ္တယ္။

နဝတဟာ ေရြးေကာက္ပြဲမတုိင္ခင္က သူေပးခဲ့တဲ့ ကတိကုိ သူကုိယ္တုိင္ ေျပာင္ေျပာင္ တင္းတင္း ခ်ဳိးေဖာက္လုိက္တာ ျဖစ္တဲ့ အဲဒီ ေၾကညာ ခ်က္ကို ထုတ္ျပန္ခဲ့႐ုံသာမက ပါတီ အားလုံးကုိလည္း အဲဒီေၾကညာ ခ်က္အတုိင္း လုိက္နာပါ့မယ္ ဆုိတဲ့ သေဘာတူညီခ်က္ကုိ အတင္းအက်ပ္ လက္မွတ္ ေရးထုိးေစခဲ့တယ္။ ဆယ္စုႏွစ္သုံးခုနီးပါးၾကာ ကာလအတြင္း ပထမဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ ျပည္သူေတြရဲ႕ အခြင့္အာဏာ လႊဲအပ္မႈ (Mandate) ကုိ ရရွိခဲ့တဲ့ ပါတီျဖစ္ေပမယ့္ အန္အယ္လ္ဒီဟာ ျပည္သူေတြ'နာ'မွာကို စုိးရိမ္တဲ့စိတ္နဲ႔ လက္မွတ္ထုိး ေပးခဲ့တယ္။ အဲဒါက စတုတၴအႀကိမ္ အေလွ်ာ့ေပးခဲ့မႈ ျဖစ္တယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ရင္ႏွစ္သည္းခ်ာျဖစ္တယ္။ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ေအာက္ ျမန္မာျပည္သူေတြ ခါးစည္း ခံေနၾကရတဲ့ ဒုကၡေဝဒနာေတြကုိ ဆက္ၿပီး မ႐ႈရက္မျမင္ရက္ေတာ့လုိ႔ သက္ေသာင့္ သက္သာရွိၿပီး ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္တဲ့ ပုဂၢလိကဘဝကို အၿပီးတုိင္ စြန္႔လႊတ္ကာ နာက်င္ပင္ပန္း ခက္ခဲ ၾကမ္းတမ္းလွတဲ့ ျမန္မာ့ ႏုိင္ငံေရး မီးေတာက္ မီးလွ်ံထဲ ဝင္ေရာက္လာခဲ့သူျဖစ္တယ္။

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း သူရဦးတင္ဦး ဟာလည္း ျပည္သူေတြကို စာနာစိတ္ ထားခဲ့မိတဲ့အတြက္ စစ္အာဏာရွင္ ဗုိလ္ေနဝင္းရဲ႕ မ်က္မာန္ေတာ္ ရွျခင္းကို ခံခဲ့ရၿပီး ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ရာထူးကို စြန္႔လႊတ္ခဲ့ရသူျဖစ္တယ္။ ဒါ့အျပင္ ႏုိင္ငံကို ကယ္တင္လုိတဲ့ ဗုိလ္ႀကီး အုန္းေက်ာ္ျမင့္ ဦးေဆာင္တဲ့ မ်ဳိးခ်စ္စစ္သည္တစုရဲ႕ အႀကံအစည္ကို ဗုိလ္ေနဝင္းထံ သံေတာ္ဦး မတင္မႈနဲ႔ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ အျပစ္ေပး ခံခဲ့ရသူျဖစ္တယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ဦးတင္ဦးအေပၚ ျမန္မာျပည္သူ ေတြထားရွိတဲ့ ေမတၱာထုထည္ကို သိရွိၿပီး တုန္လႈပ္ ေခ်ာက္ခ်ားေနၾကတဲ့ နဝတဟာ အဲဒီလူထု ေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ဦးကို အျပစ္ရွာ ဖမ္းဆီး ထိန္းသိမ္းခဲ့တယ္။ သူတုိ႔အထိန္းသိမ္း ခံေနရခုိက္မွာ အျပင္မွာရွိေနတဲ့ အန္အယ္လ္ဒီ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို အက်ပ္ကုိင္ဖိအားေပးၿပီး အဲဒီေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ဦးကို ပါတီက ထုတ္ခုိင္းခဲ့တယ္။ အန္အယ္လ္ဒီကို စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ၾက သူေတြလည္းျဖစ္တဲ့ အဲဒီေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ဦးကို အန္အယ္လ္ဒီ ကထုတ္ပစ္ဖုိ႔ဆုိတာ ကိုယ့္ႏွလုံးသည္းပြတ္ကို ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ ခဲြစိတ္လွီး ျဖတ္ၿပီး ထုတ္ေပးရတဲ့ အလုပ္မ်ဳိးျဖစ္တယ္ဆုိတာကို သေဘာေပါက္ နားလည္ေပမယ့္ က်န္ အန္အယ္လ္ဒီ ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ျပည္သူေတြကုိ ငဲ့ညႇာတဲ့စိတ္နဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ဦးကုိ နဝတ အလုိက် ပါတီက ထုတ္ေပးခဲ့တယ္။ ဒါက ပဥၥမအႀကိမ္ အေလွ်ာ့ေပးခဲ့မႈ ျဖစ္တယ္။

ရွစ္ေလးလုံး လူထုအုံႂကြလႈပ္ရွားမႈႀကီးရဲ႕ အႏိၲမ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္က စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ဖ်က္သိမ္းေရး၊ ဒီမုိကေရစီ ျပန္လည္ ထြန္းကားေရး ျဖစ္တယ္။ အန္အယ္လ္ဒီဟာ အဲဒီအေရးေတာ္ ပုံႀကီးထဲမွာ မီး႐ွဴးသန္႔စင္ဖြားျမင္ခဲ့တဲ့ ပါတီျဖစ္တယ္။ ၁/၉ဝ ေၾကညာခ်က္နဲ႔ ပါတီ အမ်ား စုကုိ ႏွိပ္ကြပ္ႏုိင္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ၁၉၉၃ မွာ နဝတ တျဖစ္လည္း နအဖ ဟာ ေရြးေကာက္ပြဲ မတုိင္မီတုန္းက တခြန္းမွ မဟခဲ့ဖူးတဲ့ အမ်ဳိးသားညီလာခံဆုိတာကို ဦးစီးက်င္းပခဲ့တယ္။

အဲဒီညီလာခံမွာ အေျခခံမူႀကီးဆုိတာ (၆) ခ်က္ပါရွိၿပီး အဲဒီထဲက ဆ႒မေျမာက္ အခ်က္က “ျမန္မာ့ ႏုိင္ငံေရးတြင္ တပ္မေတာ္က ဦးေဆာင္က႑မွ ပါဝင္ေရး” ျဖစ္တယ္။ အႏွစ္သာရက စစ္အာဏာရွင္စနစ္ တရားဝင္ ရာသက္ပန္ တည္တံ့ခုိင္ၿမဲေရးျဖစ္တယ္။ ဒီအခ်က္ဟာ ျပည္သူ႔ဆႏၵ တနည္းအားျဖင့္ ဒီမုိကေရစီသာပဓာန ဦးစီးဦးေဆာင္ျဖစ္ တယ္ဆုိတဲ့ အန္အယ္လ္ဒီရဲ႕ အေျခခံမူနဲ႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီး ဆန္႔က်င္ေနေပမယ့္ အန္အယ္လ္ဒီ ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ျပည္သူလူထုကို ငဲ့ညႇာၿပီး အဲဒီအမ်ဳိးသား ညီလာခံ ဆုိတာကုိ ပါဝင္ တက္ေရာက္ ခဲ့တယ္။ ဒါက ဆ႒မအႀကိမ္ အေလွ်ာ့ေပးခဲ့မႈ ျဖစ္တယ္။

ဒီပဲယင္းအေရးအခင္းဟာ ကမာၻတုန္သြားခဲ့တဲ့ ရာဇဝတ္မႈႀကီး (Global Crime) ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ အေရးအခင္းအတြင္း နအဖရဲ႕ ေၾကးစား လူမုိက္ လူရမ္းကားေတြဟာ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ လက္စတုံးစီရင္ဖုိ႔ အသည္းအသန္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ “သူေတာ္ေကာင္းနတ္ေကာင္းမ” ဆုိသလုိ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ အသက္ေဘးက သီသီကေလး လြတ္ေျမာက္ခဲ့တယ္။ နဝတဟာ အဲဒီရာဇဝတ္မႈႀကီးရဲ႕ အေရးအႀကီးဆုံး သက္ေသကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားတဲ့အေနနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ဦးတင္ဦးတုိ႔ကုိ အဲဒီအေရးအခင္းျဖစ္တဲ့ ေန႔ကစလုိ႔ ဖမ္းဆီခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခဲ့တာ ဒီကေန႔အထိျဖစ္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕အသံကုိ ကမာၻက ပထမဆုံး ၾကားလုိက္ၾကခ်ိန္မွာ ၾကားလုိက္ရတဲ့ အသံက ဒီပဲယင္းအေရးအခင္းမွာ တာဝန္ရွိသူေတြကို စစ္ေဆးေဖာ္ထုတ္ အေရးယူေပးဖုိ႔ ေတာင္းဆုိတဲ့ အသံမဟုတ္ဘဲ ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ၿငိမ္းခ်မ္း ဖြံ႔ၿဖိဳး တုိးတက္ေရး အတြက္ နအဖနဲ႔ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြး လုိတယ္ဆုိတဲ့ ေတာင္းဆုိသံသာ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေနနဲ႔ မိမိရဲ႕ ပုဂၢလိက ဘဝခံစားခ်က္နဲ႔ ေဝဒနာမ်ားကို လုံးဝလ်စ္လ်ဴ႐ႈၿပီး ႏုိင္ငံ့အေရးကို ေရွ႕ဆုံးမွာထားေၾကာင္း ထပ္မံျပသလုိက္တာျဖစ္တယ္။ ဒါက သတၱမ အႀကိမ္ အေလွ်ာ့ေပးခဲ့မႈ ျဖစ္တယ္။

၁၉၉ဝ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပၿပီးစီး သြားတဲ့ေနာက္မွာ ဘယ္႐ႈေထာင့္ ကပဲၾကည့္ၾကည့္ အန္အယ္လ္ဒီဟာ ျမန္မာ ျပည္သူေတြရဲ႕ တရားဝင္ ကိုယ္စားလွယ္ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ တိတိက်က် မွန္မွန္ ကန္ကန္ေျပာရရင္ အန္အယ္လ္ဒီကုိ အတုိက္အခံလုိ႔ ရည္ၫႊန္း ေျပာဆုိ ေရးသားေနၾက တာေတြဟာ မွားယြင္းတဲ့ ေဖာ္ျပမႈမ်ားသာျဖစ္ၿပီး ပကတိအေျခအေနမွာ တကယ့္အတုိက္အခံက တစညနဲ႔ အဲဒီ ပါတီကို အကာအကြယ္ ေပးထားတဲ့ နအဖသာ ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ “ဘုရားကား ေအာက္ ေမ်ာက္ကားအထက္” ဆုိသလုိျဖစ္ေနတဲ့ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနကုိ သေဘာေပါက္ထားၾကတဲ့ အန္အယ္လ္ဒီေခါင္းေဆာင္မ်ားဟာ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးေနာက္ တေလွ်ာက္လုံး မိမိတုိ႔ပါတီရဲ႕ စစ္မွန္တဲ့အေနအထားကို စူးစူးရဲရဲ ထုတ္ေဖာ္ေၾကညာတာမ်ဳိး တခါမွမလုပ္ခဲ့ဘဲ နဝတ၊ နအဖတုိ႔ကို တရားဝင္ အစိုးရတခုသဖြယ္ ေျပာဆုိျပဳမူ ဆက္ဆံလာခဲ့ၾကတယ္။

တဘက္မွာ ျပည္သူေတြအပ္ႏွင္းထားတဲ့ အခြင့္အာဏာ၊ တဘက္မွာ တကမာၻလုံးကို ဆန္႔က်င္အန္တုၿပီး ငါတေကာေကာေနတဲ့ စစ္အုပ္စု။ နံရံႏွစ္ခုၾကား က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ လမ္းေျမႇာင္ကေလးေပၚမွာ ယိမ္းယုိင္ၿပဳိလဲ မသြားရေလေအာင္ ခက္ခက္ခဲခဲ ႀကဳိးစားေလွ်ာက္လွမ္းေနရတဲ့ အန္အယ္လ္ဒီေခါင္းေဆာင္မ်ားအေနနဲ႔ ေနာက္ဆုံးမွာ မိမိတုိ႔တေလွ်ာက္လုံး ကုိင္စြဲလာခဲ့တဲ့ “ရွဥ့္လည္းေလွ်ာက္သာ ပ်ားလည္းစြဲသာ” မူဝါဒရဲ႕ အေပ်ာ့ေပ်ာင္းဆုံး နည္းလမ္းကုိ လူသိရွင္ၾကား ေဖာ္ထုတ္ေၾကညာခဲ့ေတာ့ တယ္။ အဲဒါကေတာ့ နအဖ က ၉ဝ ေရြးေကာက္ပြဲရဲ႕ ရလဒ္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္တဲ့အေနနဲ႔ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကို ေခၚယူဖြဲ႔စည္းေပးပါ။ အဲဒီလႊတ္ေတာ္က နအဖကုိ ျမန္မာျပည္သူ ေတြကေရာ၊ ႏုိင္ငံတကာ အသုိင္းအဝုိင္းကပါ အသိအမွတ္ျပဳလာၾကေစမယ့္ ‘တရားဝင္’ အစုိးရ တခုအျဖစ္ ေၾကညာေပးမယ္ဆုိတဲ့ ကမ္းလွမ္း မႈျဖစ္တယ္။ ဒါက အ႒မအႀကိမ္ေျမာက္ အေလွ်ာ့ေပးခဲ့မႈ ျဖစ္တယ္။

ဒါေတြကေတာ့ ၁၉၈၈ ကစလုိ႔ အခုအထိ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ကာလအတြင္း ျပည္သူလူထုအေပၚ နည္းမ်ဳိးစုံနဲ႔ အႏုိင္က်င့္ ဗုိလ္က် ေစာ္ကား လာခဲ့တဲ့ နအဖစစ္အာဏာရွင္ေတြကို လူထုေခါင္းေဆာင္ေတြက ျပည္သူလူထုကို ငဲ့ညႇာၿပီး “ျပည္သူလူထု ေသြးေခ်ာင္းစီးမွာကို ေရွာင္ရွားႏုိင္ဖုိ႔အတြက္” အဆုံးစြန္အထိ အေလွ်ာ့ေပးလာခဲ့တဲ့ ျဖစ္စဥ္ႀကီး ျဖစ္တယ္။

လူထုေခါင္းေဆာင္ေတြဘက္က အဲသလုိ အေလွ်ာ့ေပးခဲ့ေပမယ့္ မဆလ၊ နဝတ၊ နအဖ စစ္အာဏာရွင္ ေတြဘက္က ဘယ္လုိ တုံ႔ျပန္ခဲ့သလဲ။ လူထုေခါင္းေဆာင္ေတြဘက္က ေနာက္ကို တလွမ္းဆုတ္ေပးလုိက္တုိင္း စစ္အုပ္စုဘက္က ေရွ႕ကိုတလွမ္း တက္လာတာခ်ည္းပဲ မဟုတ္လား။ ဆုတ္ေပးရင္း ဆုတ္ေပးရင္း အခုေတာ့ အန္အယ္လ္ဒီဟာ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲဆုိတဲ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါးစြန္းေပၚ ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ တယ္ဆုိတာ အားလုံးအျမင္ပဲ။ အဲဒီေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အန္အယ္လ္ဒီ လွမ္းမယ့္ ေျခလွမ္းဟာ အန္အယ္လ္ဒီရဲ႕ကံၾကမၼာကို အၿပီးသတ္ အဆုံးအျဖတ္ေပးမယ့္ ေျခလွမ္းျဖစ္တယ္ဆုိတာ ေပၚလြင္ထင္ရွား ေနတယ္။ အန္အယ္လ္ဒီရဲ႕ကံၾကမၼာဟာ ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ႕ ဒီမုိကေရစီေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ေရး ႐ုန္းကန္မႈအစဥ္ႀကီးထဲက အလြန္အေရးပါတဲ့ အကန္႔တကန္႔ရဲ႕ ကံၾကမၼာပဲျဖစ္တယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံသားမွန္ရင္ မေဟာသဓ ဇာတ္ေတာ္အေၾကာင္း မဖတ္ဖူးရင္ေတာင္ ၾကားဖူး နားဝေတာ့ ရွိၾကမွာပါ။ အဲဒီဇာတ္ေတာ္ထဲက ‘သားတရားစီရင္ခန္း’ ဆုိရင္ က႐ုဏာရသနဲ႔ ဝိဘစၧရသကို ေပၚလြင္ေအာင္ ႏႈိင္းယွဥ္ျပၿပီး သ႐ုပ္ေဖာ္ထားတဲ့ ဇာတ္ေၾကာင္းျဖစ္တာမုိ႔ ဖတ္ဖူးၾကားဖူးသူတုိင္း ႏွလုံးသားထဲ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ထားသလုိ တသက္လုံး စြဲၿမဲေနၾကမယ့္ဇာတ္ေၾကာင္း ျဖစ္မွာေသခ်ာတယ္။ အားလုံး သိၾကတဲ့အတုိင္း အဲဒီဇာတ္ေၾကာင္းမွာ ကေလးကို အလယ္မွာထားၿပီး လုၾကတဲ့အခါ နာက်င္လုိ႔ ငုိတဲ့ကေလးရဲ႕ ငုိသံက မိခင္ရင္း ျဖစ္သူရဲ႕ ႏွလုံးသားကို မခံမရပ္ ႏုိင္ေအာင္ နာက်င္ေစတာမုိ႔ မိခင္ရင္းဟာ ႐ႈံးခ်င္႐ႈံးပေစေတာ့ဆုိၿပီး ကေလးကို လႊတ္ေပး လုိက္တယ္။

မေဟာသဓရဲ႕ ပထမစီရင္ခ်က္အတုိင္းဆုိရင္ မိခင္ရင္းက႐ႈံးၿပီး ကေလးကို ဘီလူးမက ရရွိသြားမွာျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မေဟာသဓက ဇာတ္လမ္းထဲကို ဒုတိယအႀကိမ္ ထပ္မံဝင္ေရာက္လာၿပီး သူ႔ရဲ႕ ပုိင္းျခားစိတ္ျဖာ သုံးသပ္ႏုိင္တဲ့ ပညာ၊ ေရွ႕က အစဥ္အလာေတြအရ သူရရွိထားတဲ့ ၾသဇာ အရွိန္အဝါ၊ အမွန္တရားကို ျမတ္ႏုိးတဲ့ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ေတြရဲ႕ အၫြတ္အႏူး ေထာက္ခံမႈတုိ႔ကို အသုံးျပဳၿပီး မိခင္ရင္း ဘယ္သူျဖစ္တယ္ဆုိတာကို အဆုံးအျဖတ္ေပးလုိက္တယ္။ ဘီလူးမကလည္း မ်ဳိးမတူဇာတ္ျခား၊ သားစားက်ဴးတဲ့ ဘီလူးမ ျဖစ္သည့္ တုိင္ေအာင္ လူသားကေလးငယ္ တေယာက္မွ်သာျဖစ္တဲ့ မေဟာသဓရဲ႕ အဆုံးအျဖတ္ကို ေက်ေက်နပ္နပ္ခံယူၿပီး အ႐ႈံးေပး ေနာက္ဆုတ္ သြားခဲ့တယ္။

လက္ရွိျမန္မာႏုိင္ငံအေရးဟာ အခ်င္းအရာ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အဲဒီသားတရားစီရင္ခန္းနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္စဥ္းစားလုိ႔ ရေနတာကို ျမင္ေတြ႔ၾကရ မွာျဖစ္တယ္။ ျမန္မာျပည္သူေတြကို အလယ္ကထားၿပီး လုေနၾကတဲ့ ဒီမုိကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ မဆလ၊ နဝတ၊ နအဖ စစ္ေခါင္း ေဆာင္ေတြမွာ ဘယ္သူက မိခင္ရင္း၊ ဘယ္သူက ဘီလူးမ ျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိေတာ့ အတိတ္က ျဖစ္ရပ္ေတြက သက္ေသအထင္အရွား ျပသခဲ့ၿပီးျဖစ္တာမုိ႔ ေႏြေနထြန္းလင္းတဲ့ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္မွာ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးထုိးျပစရာ လုိမယ္မထင္ဘူး။

မေဟာသဓဇာတ္ေတာ္ထဲက သားတရားစီရင္ခန္းနဲ႔ ယေန႔လက္ရွိ ျမန္မာႏုိင္ငံ အေျခအေန တုိ႔အၾကား ႏႈိင္းယွဥ္ စဥ္းစားရာမွာ အေျခခံ သေဘာအားျဖင့္ တူညီတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိေနတဲ့ တခ်ိန္တည္းမွာ မတူညီတဲ့ အဓိက ျခားနားခ်က္ႀကီးတခုလည္း အထင္အရွား ရွိေနတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သားတရား စီရင္ခန္းမွာ ဇာတ္႐ႈပ္ကိုရွင္းၿပီး ကေလးငယ္ကို မိခင္လက္ထဲ လႊဲအပ္ေပးရမယ့္ စီရင္ခ်က္ကို ခ်မွတ္ႏုိင္ခဲ့တဲ့ မေဟာသဓ ရွိေနေပမယ့္ ယေန႔လက္ရွိ ျမန္မာႏုိင္ငံအေရးမွာေတာ့ အဲသလုိ အဆုံးအျဖတ္ေပးႏုိင္တဲ့ မေဟာသဓ မရွိျခင္းပါဘဲ။

ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံႀကီး စတင္ျဖစ္ပြားခဲ့ခ်ိန္ကစလုိ႔ အခုအထိ သားတရား စီရင္ခန္းထဲက မိခင္ရင္းနဲ႔တူတဲ့ လူထု ေခါင္းေဆာင္ ေတြက ကေလးငယ္နဲ႔ တူတဲ့ ျပည္သူေတြ ထိခုိက္နစ္နာ မွာကို စုိးရိမ္တဲ့စိတ္နဲ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ အေလွ်ာ့ေပး ခဲ့ေပမယ့္ ဘီလူးမနဲ႔တူတဲ့ အာဏာရွင္ ေတြကေတာ့ ဘယ္သူေသေသ ငေတမာရင္ၿပီးေရာ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ လုပ္ေဆာင္ခဲ့တာ အားလုံးအျမင္ပဲ။

စစ္အုပ္စုဟာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ရာသက္ပန္ တည္တံ့ခုိင္ၿမဲေရးဆုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ အရာရာတိုင္းကို လုပ္ေဆာင္ေနတယ္ ဆုိတဲ့အခ်က္ကို အေမရိကန္၊ အီးယူနဲ႔ ကုလသမဂၢတုိ႔လုိ ယဥ္ေက်းတဲ့ ႏုိင္ငံတကာအသုိင္းအဝုိင္း မေျပာနဲ႔၊ တ႐ုတ္၊ ႐ုရွား၊ အိႏိၵယနဲ႔ အာဆီယံတုိ႔လုိ႔ ကုိယ္က်ဳိးစီးပြားကို အဓိကထားၿပီး နအဖနဲ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံ ေနၾကတဲ့ နအဖရဲ႕ ရင္းႏွီးတဲ့ မိတ္ေဆြဆုိတဲ့ ႏုိင္ငံေတြနဲ႔ အဖြဲ႔အစည္းေတြကေတာင္ သိၾကတယ္။ အဲဒီမိတ္ေဆြႏုိင္ငံ ေတြက အခြင့္အေရးရရင္ရသလုိ “အမ်ဳိးသားျပန္လည္ ေသြးစည္း ညီၫြတ္ေရး” “ပါဝင္သင့္ ပါဝင္ထုိက္သူ အားလုံး ပါဝင္တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲျဖစ္ေရး” ဆုိတဲ့ ေဝါဟာရေတြ သုံးႏႈန္းၿပီး နအဖကုိ တုိက္တြန္းေျပာဆုိ ေလ့ရွိၾကတာကိုၾကည့္ရင္ နအဖရဲ႕လုပ္ပုံကိုင္ပုံေတြကို သူ႔ရဲ႕ မိတ္ေဆြဆုိသူေတြကေတာင္ ဘဝင္မက်ၾကဘူး ဆုိတဲ့အခ်က္က ထင္ရွားေပၚလြင္လွတယ္။

ဒါေပမယ့္ အားလုံးသိၾကတဲ့အတုိင္းပဲ ျမန္မာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ရဲ႕ ႏြားအုိေနာက္က်သား နအဖ ကေတာ့ ျမန္မာျပည္သူေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံတကာ အသိုင္းအဝုိင္းရဲ႕ တရားမွ်တ ေၾကာင္းက်ဳိးဆီေလ်ာ္တဲ့ ေတာင္းဆုိခ်က္ မွန္သမွ်ကို စစ္ဖိနပ္နဲ႔ နင္းေခ်လာခဲ့တာ အခုဆုိရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဒီမုိကေရစီ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရးရဲ႕ ဝင္႐ုိးမ႑ဳိင္သဖြယ္ျဖစ္တဲ့ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုေတာင္ ကလိမ္ေစ့ျငမ္းဆင္ အမႈဆင္ဖမ္းဆီးၿပီး ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္ ဖုိ႔အထိ ႀကံစည္ႀကဳိးစားေနၿပီ ျဖစ္တယ္။

အခုဆုိရင္ နအဖဟာ ဘီလူးမ ျဖစ္တယ္ဆုိတာကို သူနဲ႔သူ႔ေဘးနားက မင္းေျမႇာင္ကပ္ဖားတသုိက္ကလြဲလုိ႔ တကမာၻလုံးက သိေနၾကၿပီ။ ျပႆနာက ဒီကေန႔လက္ရွိကမာၻမွာ နအဖ ဘီလူးမကို ေတာထုတ္ႏုိင္မယ့္ မေဟာသဓ မရွိျဖစ္ေနျခင္းပဲ။ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ အေတြ႔အႀကဳံ ေတြအရ ျမန္မာျပည္သူေတြအေနနဲ႔ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၊ အီးယူ၊ ကုလသမဂၢလုံၿခဳံေရးေကာင္စီ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေဟာသဓ ျဖစ္လာဖုိ႔ မေမွ်ာ္လင့္ႏုိင္ဘူး။

ဒီလုိဆုိရင္ ျပႆနာကို ဘယ္လုိေျဖရွင္းၾကမွာလဲ။ ႏွစ္ပရိေစၧဒ ရွည္ၾကာရင့္ေညာင္းလွၿပီျဖစ္ေပမယ့္ ဒီကေန႔အထိ ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္ေနဆဲျဖစ္ၿပီး ေနာင္ကုိလည္း စၾကဝဠာတည္သေရြ႕ ဆက္လက္မွန္ကန္ေနဦးမွာျဖစ္တဲ့ ‘ဥစၥာရင္လုိ၊ ဥစၥာရင္ခဲ’ ဆုိတဲ့ စကားကုိပဲ ရည္ၫႊန္းကိုးကားရဦးမွာျဖစ္တယ္။ ျမန္မာျပည္သူလူထုႀကီးအေနနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ဘီလူးမလက္ထဲက လြတ္ေျမာက္ဖုိ႔အတြက္ ကုိယ့္ဘာသာကိုယ္ ႀကိဳးစား႐ုန္းကန္လႈပ္ရွား ထႂကြၾကရမွာပဲျဖစ္တယ္။

ဒီလုိလုပ္ေဆာင္ဖုိ႔အတြက္ တာဝန္အရွိဆုံးကေတာ့ ျမန္မာျပည္သူလူထု ႀကီးတရပ္လုံးက ၁၉၉ဝ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ လုပ္ပုိင္ခြင့္အာဏာ အပ္ႏွင္းထားျခင္း ခံရတဲ့ အန္အယ္လ္ဒီပဲျဖစ္တယ္။ အန္အယ္လ္ဒီမွာမွ ပါတီရဲ႕ ဦးေဆာင္ပဲ့ကုိင္ေနရာကုိ ရယူထားတဲ့ ဗဟုိ အလုပ္ အမႈေဆာင္အဖြဲ႔ (CEC) ဟာ အခရာျဖစ္တယ္။ ပါတီသက္တမ္း တေလွ်ာက္ ေအာက္ေျခအဆင့္ဆင့္က အန္အယ္လ္ဒီပါတီဝင္ေတြ အခ်ိန္အခါ ေနရာေဒသအေလ်ာက္ သမုိင္းေပး တာဝန္ကုိ ေက်ပြန္စြာ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၾကတာေတြကို အႀကိမ္ႀကိမ္အဖန္ဖန္ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ၾက ရၿပီးၿပီ။ အဲဒီကာလတေလွ်ာက္ CEC က အခမ္္းအနားေတြ လုပ္တဲ့နည္းလမ္း၊ ေၾကညာခ်က္ေတြထုတ္တဲ့ နည္းလမ္းေတြနဲ႔ပဲ တုိက္ပြဲဝင္ခဲ့တာကို ဘဝင္မက်သူေတြ ရွိေပမယ့္ “အခ်ိန္တန္ေတာ့ ႏြားပိန္ကန္မေပါ့” ဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ သည္းခံေစာင့္ဆုိင္း လာခဲ့ၾကတယ္။

အခုေတာ့ မၾကာခင္ ေနာက္ဆံုးပိတ္္ အေသအေက်တုိက္ပြဲ (Showdown) ေရာက္လာေတာ့မယ္။ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲဟာ အန္အယ္လ္ဒီနဲ႔ နအဖ ရဲ႕ Showdown ပဲ။ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ၾကာ နည္းမ်ဳိးစုံသုံးၿပီး ‘အားစမ္း’ လာခဲ့တဲ့ နအဖဟာ ဒီပြဲမွာ အန္အယ္လ္ဒီကုိ အျပတ္ၿဖဳိလွဲၿပီး အဲဒီအႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ လုံးလုံး သူတုိ႔အသည္းႏွလုံးထဲမွာ စူးေနတဲ့ ၉ဝ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ ‘ဆူး’ ကို ႏုတ္ပယ္ပစ္လုိက္ဖုိ႔ ပုိင္းျဖတ္ထားပုံ ရတယ္။ ဒီပြဲရဲ႕ အဖြင့္ပဏာမ တီးလုံးအျဖစ္ ဘီလူးဆုိင္းတီးၿပီး လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေထာင္ဒဏ ခ်မွတ္ျခင္းျဖင့္ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲ အတြက္ လမ္းရွင္းထားဖုိ႔ ႀကံစည္ေနၿပီျဖစ္တယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ အန္အယ္လ္ဒီေခါင္းေဆာင္ပုိင္း ဘာလုပ္မွာလဲ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေထာင္ဒဏ္ ခ်မွတ္လုိက္ ရင္လည္း ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ျပန္ ကန္႔ကြက္တာနဲ႔ပဲ ၿပီးမွာလား။ ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒ ထြက္လာရင္ေကာ။ ျပည္သူလူထု နစ္နာမွာစုိးတယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္း ျပခ်က္နဲ႔ ေနာက္တလွမ္း ဆုတ္ေပးဦးမွာလား။ အန္အယ္လ္ဒီ ေခါင္းေဆာင္ေတြ သေဘာေပါက္ဖုိ႔က ျမန္မာျပည္သူေတြဟာ ေၾကညာ ခ်က္ေတြကို ၿငီးေငြ႔ေနၿပီဆုိတာပါပဲ။ ဒါ့ထက္ ပုိအေရးႀကီးတဲ့အခ်က္က အန္အယ္လ္ဒီအေနနဲ႔ အခုတခါ ေျခတလွမ္းဆုတ္ေပးၿပီးရင္ ေနာက္တခါ ဆုတ္စရာ ေျခေထာက္ေတာင္ မရွိေတာ့မယ့္ အေနအထားပါ။

လက္နက္အားကုိးၿပီး ျပည္သူကို ဗုိလ္က်အုပ္စုိးေနတဲ့ အာဏာရွင္စနစ္တခုကို အျမစ္ျဖဳတ္ ဖယ္ရွားမယ္လုိ႔ ေႂကြးေၾကာ္ထားတဲ့ ပါတီတရပ္ အေနနဲ႔ အဲဒီလုပ္ငန္းကို လုပ္ေဆာင္ရာမွာ အၾကမ္းမဖက္ လက္နက္အားမကိုးတဲ့ ႏွလုံးရည္နည္းလမ္းကုိ ကုိင္စြဲက်င့္သုံးသြားဖုိ႔ ပုိင္းျဖတ္ထားတယ္ဆုိရင္ အဲဒီပါတီ မလြဲမေသြကိုင္စြဲရမယ့္ လက္နက္က တခုပဲရွိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ လူထုပဲျဖစ္တယ္။ လူထုေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ေမွာ္တန္ခုိးစြမ္းအားရွင္ေတြ မဟုတ္တဲ့ အတြက္ စစ္ဖိနပ္ေအာက္က ျပည္သူေတြကို “အထိအခိုက္အရွအနာမရွိ လြတ္ေျမာက္ေစသတည္း” လုိ႔ ေရရြတ္ၿပီး လြတ္ေျမာက္ေအာင္ လုပ္ေပးႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူး။ စစ္ဖိနပ္ေအာက္က လြတ္ေျမာက္ခ်ိန္တန္ေနၿပီျဖစ္ၿပီး လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ႐ုန္းကန္ဖုိ႔လည္း ပုိင္းျဖတ္ခ်က္ အခုိင္အမာရွိေနၾကၿပီျဖစ္တဲ့ ျပည္သူေတြရဲ႕ တပ္ဦးက ခ်ီတက္ၿပီး မၾကာခင္လာေတာ့မယ့္ ေနာက္ဆုံး အေသအေက်တုိက္ပြဲ Showdown ကုိ ဆင္ႏႊဲ ရေတာ့မွာ ပဲျဖစ္တယ္။

အန္အယ္လ္ဒီပါတီဟာ ငါတုိ႔ႏွင္းအပ္လုိက္တဲ့ အခြင့္အာဏာနဲ႔ ထုိက္တန္တဲ့ပါတီ ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ႕လားဆုိတဲ့ သံသယေတြ ၿပီးခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ကာလအတြင္း ျပည္သူေတြရင္ထဲ တစတစ ျမင့္တက္လာခဲ့တာဟာ ပကတိ အရွိတရားတခု ျဖစ္တယ္။ ဒါဟာ အေၾကာင္းမဲ့မဟုတ္ဘူး။ ျပည္သူေတြဟာ နအဖစစ္အုပ္စုရဲ႕ ျပင္းထန္တဲ့ဖိႏွိပ္မႈကို သေဘာေပါက္နားလည္ၾကတဲ့ တခ်ိန္တည္းမွာ အန္အယ္လ္ဒီေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ ညံ့ဖ်င္းအားနည္းခ်က္ေတြကိုလည္း မလႊဲသာ မေရွာင္သာ ျမင္ေတြ႔ေနၾကရတာမုိ႔ အဲသလုိသံသယေတြ ဝင္လာၾကတာျဖစ္တယ္။

ကံၾကမၼာရဲ႕ သေရာ္ေလွာင္ေျပာင္ခ်က္ (Irony) ေလလားမသိ။ ဒီကေန႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မတရားအမႈဆင္ စစ္ေဆးခံေနရတဲ့ကိစၥနဲ႔ မၾကာခင္လာေတာ့မယ့္ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲကိစၥတုိ႔ဟာ အန္အယ္လ္ဒီကို သမုိင္းရဲ႕ ေရဆုိးေျမာင္းထဲ က်ေရာက္သြားေစႏုိင္မယ့္ ကိစၥေတြ ျဖစ္ေနတဲ့တခ်ိန္တည္းမွာ အန္အယ္လ္ဒီကုိ ရတနာကုိးပါး စီျခယ္တဲ့ သမုိင္းရဲ႕ နန္းပလႅင္ထက္သုိ႔ တြန္းတင္ေပးလုိက္ႏုိင္တဲ့ ကိစၥေတြလည္းျဖစ္ေနတယ္။

အထင္အရွား ျမင္ေတြ႔ေနရတဲ့ အခင္းအက်င္း အေနအထား ေတြအရ ဘီလူးမကေတာ့ ကေလးကို အရွင္ရရ အေသရရ မရရေအာင္ ဆြဲေတာ့မယ့္ပုံ ရွိေနၿပီ။ ကေလးငယ္ရဲ႕ငုိေႂကြးသံနဲ႔ မိခင္ရင္းရဲ႕မ်က္ရည္တုိ႔ကုိ ၾကားေနျမင္ေနၾကရတဲ့ ကမၻာ့ျပည္သူ ေတြလည္း ရင္ထုမနာ ျဖစ္ေနၾကရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဇာတ္ေတာ္ထဲက သားတရားစီရင္ခန္းကုိ အဆုံးအျဖတ္ေပးႏုိင္တဲ့ မေဟာသဓေတာ့ ဒီကေန႔ ကမာၻမွာ မရွိဘူး။ အန္အယ္လ္ဒီေခါင္းေဆာင္ေတြ ဘာလုပ္ၾကမွာ လဲ။ မေဟာသဓ မရွိတဲ့ ‘သားတရားစီရင္ခန္း’ မွာ မိခင္ရင္းကုိယ္တုိင္ မေဟာသဓ ဝင္လုပ္ရမယ့္ နည္းလမ္းကလြဲၿပီး တျခားနည္းလမ္း ေရြးစရာမရွိဘူး။ ေတြေဝေနဖုိ႔အခ်ိန္ မ်ားမ်ားလည္း မက်န္ေတာ့ဘူး။ ဒီပြဲမွာလည္း အန္အယ္လ္ဒီ ေနာက္တလွမ္း ဆုတ္ဦးမယ္ဆုိရင္ေတာ့ သမုိင္းေၾကာင္းမညံ့တဲ့ ျမန္မာျပည္သူေတြဟာ အန္အယ္လ္ဒီကို ေက်ာခုိင္းစြန္႔ခြာၿပီး “ႏုိင္ငံေရးသစ္” လမ္းေၾကာင္းဘက္သုိ႔ မ်က္ႏွာမူၾကေတာ့မွာျဖစ္တယ္။

ေခတ္ၿပိဳင္မွ

အျပည့္အစုံသုိ႔ ...

Sunday, April 12, 2009

မႏၲေလး ရတနာပုံ သက္တမ္း ႏွစ္ (၁၅၀) ျပည့္

ေမာင္စြမ္းရည္

မန္းရာျပည့္၊ သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း ရာျပည့္၊ သခင္ဗေသာင္း ရာျပည့္၊ သိပၸံေမာင္၀ ရာျပည့္ စတဲ့ ရာျပည့္ ပြဲေတြ အဆင့္ဆင့္ ပါ၀င္ဆင္ ႏႊဲၿပီးေနာက္ က်ေနာ္ ျပည္ပေရာက္ လာတယ္။ ျပည္ပကို ေရာက္လာၿပီး တဲ့ေနာက္ ေဇာ္ဂ်ီ ရာျပည့္၊ မင္းသု၀ဏ္ ရာျပည့္၊ ဦးသန္႔ ရာျပည့္ စတဲ့ ရာျပည့္ပြဲ ေတြကို ေတြ႔ႀကံဳ ျဖတ္သန္း ဆင္ႏႊဲ ရျပန္ ပါတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ဆိုရင္ လူထုဦးလွ ရာျပည့္ပြဲ ပါတဲ့။ အဲသလို ရာျပည့္ပြဲေတြဟာ ကိုယ့္မ်က္ေမွာက္မွာပဲ ဖ်တ္ခနဲ ဖ်တ္ခနဲ ႀကံဳေတြ႔ျဖတ္သန္း လိုက္ရေတာ့ ႏွစ္တရာဆိုတာ ဘာမွ မၾကာလိုက္ပါ လားလို႔ ထင္ရပါတယ္။

ဒီလိုႏွစ္ေတြ ျဖတ္သန္းရင္း ေကာင္းမႈျမတ္ႏုိး ေကာင္းေအာင္ က်ိဳးစားသူေတြ ေတြ႔ရျမင္ရသလို၊ မေကာင္းမႈကို ျမတ္ႏုိး၊ ဆုိးၿမဲဆိုးေနသူေတြလည္း ႀကံဳရၿပီး၊ မေကာင္းမႈကို စြန္႔ခြာ ေကာင္းမႈကို ရွာၾကသူေတြလည္း ၾကားရသိရပါတယ္။ ေကာင္းမႈ မေကာင္းမႈကို ခုလို က်ေနာ္ေျပာဆို ေရးသားရာမွာ ဘာသာေရး ႐ႈေထာင့္က ၾကည့္ျမင္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူမႈေရး၊ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ စာေပယဥ္ေက်းမႈ ႐ႈေထာင့္တို႔က ၾကည့္ျမင္ေျပာဆိုတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္ ပထမဆံုး ေတြ႔ႀကံဳျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ “ရာျပည့္” ဆိုတာက လူပုဂၢိဳလ္ ရာျပည့္ မဟုတ္ပါဘူး။ ၿမိဳ႕ရာျပည့္ပြဲပါ။ မန္းရာျပည့္ပြဲပါ။ မန္းမနီး ေရေ၀း ေတာေက်းလက္မွာ ေမြးဖြားခဲ့တဲ့ က်ေနာ္ဟာ မန္းရာျပည့္ပြဲႀကီး ၀ွဲခ်ီးက်င္းပခ်ိန္ မွာ မန္းေရႊၿမိဳ႕က မန္းတကၠသိုလ္ကို ေရာက္ေနပါၿပီ။ ေမာင္ေပါက္စည္၊ ေမာင္သာႏိုး၊ တင္မုိး၊ ၾကည္ေအာင္ စတဲ့ စာေပေမြ႔ေဖာ္၊ ရဲေဘာ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လည္ပင္းဖက္ၿပီး၊ ေန႔ဆက္ညစဥ္ ေပ်ာ္ပြဲေတြ ဆင္ေနရသလို ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ကာလႀကီးပါပဲ။ ဗမာျပည္ေလးရဲ႕ ဒီမိုကေရစီ ေရႊပင္ေလးဟာလည္း မၾကာခင္ ေန၀င္ေတာ့မယ္ ဆိုတာကို က်ေနာ္တို႔လည္း မသိၾကေသးဘူးေပါ့။

မန္းရာျပည့္ပြဲ ဆင္ႏႊဲမယ့္ ႏွစ္မွာ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္က မန္းတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား သမဂၢ အမႈေဆာင္အဖြဲ႔ရဲ႕ ကိုယ္စား က်ေနာ္က ေရြးေကာက္ပြဲ အရာရွိအျဖစ္နဲ႔ ၁၉၅၉ ခုႏွစ္အတြက္ အမႈေဆာင္အဖြဲ႔ အသစ္ကို ေရြးခ်ယ္ေပး ရပါတယ္။ ေက်ာင္းသား ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ က်ေနာ္က ေရြးေကာက္ပြဲကို စနစ္တက် ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပး႐ံုသာျဖစ္ၿပီး တရားမွ်တ မွန္ကန္ေအာင္ ႀကီးၾကပ္လုပ္ေဆာင္ ၾကရတာကေတာ့ တကၠသိုလ္ ဆရာပါေမာကၡ ေတြခ်ည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ဒီလို တာ၀န္က် တာကလည္း တျခားအမႈေဆာင္ ေတြျဖစ္တဲ့ ကိုသာလွ၊ ကိုသာႏုိး၊ ကိုမိုးသူ ေခၚ ကိုစိန္ျမင့္ တို႔လို တျခားေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေတြက အိမ္ေစာင့္အစိုးရ ေခၚ စစ္အစိုးရရဲ႕ အစမ္းေလ့ က်င့္ပြဲမွာ အဖမ္းအဆီး အထိန္းအသိမ္း ခံေနခဲ့ရလို႔ပါပဲ။ မင္းတုန္းမင္းႀကီးရဲ႕ အာဏာသိမ္းပဲြ ႏွစ္ (၁၀၀) ျပည့္ဟာ ဗိုလ္ေန၀င္း စစ္အစိုးရရဲ႕ အစမ္းေလ့က်င့္ အာဏာသိမ္းပြဲရဲ႕ အစနဲ႔ တုိက္ဆိုင္ေနခဲ့ပါတယ္။

မႏၲေလးတကၠသိုလ္ရဲ႕ ေက်ာင္းသားသမဂၢ အမႈေဆာင္ ေရြးေကာက္ပဲြမ်ား သမိုင္းမွာ မဲအမ်ားဆံုး စံခ်ိန္တင္ ခဲ့သူက ေတာ့ ၁၉၅၉ ခုႏွစ္ရဲ႕ ေရြးေကာက္ပဲြမွာ ဥကၠ႒အျဖစ္ အေရြးခံခဲ့ရတဲ့ ကဗ်ာဆရာ ေမာင္ေပါက္စည္ (မန္းတကၠသိုလ္) ဘဲြ႔ခံ အင္ဒ႐ူး ျမဟန္ပါပဲ။ သူက ခရစ္ယာန္ပါ။ ေနာင္အခါ သူဟာ ဗမာျပည္ အဂၤလိကန္ ခရစ္ယာန္ဂိုဏ္းရဲ႕ သာသနာပိုင္ခ်ဳပ္ ျဖစ္လာခဲ့ပါ တယ္။ ဒက္စမြန္တူတူတို႔နဲ႔ အၿပိဳင္ေပါ့။ ေမာင္ေပါက္စည္ ဒက္စမြန္တူတူ တို႔လိုပဲ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိစၥမွာ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္တဲ့ အေနနဲ႔ ကရင္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဗိုလ္ျမကို သြားေရာက္ေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြး ခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါ။

ေမာင္ေပါက္စည္ အေၾကာင္းကို ခုလို ေျပာျပေနရတာက သူဟာ မန္းရာျပည့္ပြဲနဲ႔ တိုက္ဆိုင္တဲ့ ကာလမွာ က်ေနာ္ တို႔ရဲ႕ ဥကၠ႒ ျဖစ္ေနလို႔ပါ။ ကဗ်ာဆရာ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ မန္းရာျပည့္ပြဲကို ကဗ်ာနဲ႔ပဲ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကဗ်ာဆရာ တင္မိုးကလည္း တင္မိုးျဖစ္စ အခါေပ့ါ။ တကၠသိုလ္ရဲ႕ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ကဗ်ာဆရာႏွစ္ဦး အေနနဲ႔ မန္းရာျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ ကဗ်ာစာအုပ္ ကေလးတအုပ္ကို ေက်ာင္းသားသမဂၢအေနနဲ႔ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ စာအုပ္ထဲမွာ စာအုပ္ကေလးကို တာ၀န္ခံၿပီး ႐ုိက္သူက တင္မိုးပါမွန္း မသိလို႔ဆိုၿပီး ေမာင္ေပါက္စည္ ရဲ႕ နာမည္တခုတည္းသာ မ်က္ႏွာဖံုးမွာ တင္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာင္အခါ ေမာင္ေပါက္စည္ရဲ႕ ကဗ်ာေပါင္းခ်ဳပ္စာအုပ္ကို က်ေနာ္ေရြးခ်ယ္ ထုတ္ေ၀ေတာ့မွ တင္မုိးနဲ႔ က်ေနာ္တို႔က သူ႔ကဗ်ာေတြခ်ည္း သီးသန္႔ေရြးထုတ္ၿပီး သူ႔ကဗ်ာစာအုပ္ ထဲမွာ ေရွ႕ဆံုးက ထည့္ေပးခဲ့ပါတယ္။

မႏၲေလးေတာင္ေျခမွာ ရာျပည့္ပြဲေတာ္ကို အႀကီးအက်ယ္ က်င္းပပါတယ္။ ပြဲေတာ္မွာ ျပပြဲၿပိဳင္ပြဲေတြလည္း အႀကီးအက်ယ္ လုပ္ပါတယ္။ “သက္တံ့ေပၚမွာ ကစားမယ္ဆိုတဲ့ သီခ်င္းနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားလာတဲ့ မာမာေအး ကေလးကလည္း သူ႔အသက္က (၁၅) ႏွစ္ (၁၆) ႏွစ္ရွိမွာေပါ့။ သူ႔ဆရာ လင္းေစလုလင္ရဲ႕ စစ္ရဲ ဂီတအဖြဲ႔နဲ႔ လိုက္ပါၿပီး အဖြဲ႔၀င္ေတြရဲ႕ ဂီတၿပိဳင္ပြဲမွာ သီခ်င္း လိုက္ဆိုေပးဖို႔ ပါလာခဲ့သတဲ့။ သူ႔ဆရာေတြက ၀င္မၿပိဳင္နဲ႔ဆိုလို႔ မၿပိဳင္ခဲ့ေပမယ့္ သူ႔အသံကေတာ့ မန္းရာျပည့္မွာ လႊမ္းသြား ခဲ့ပါတယ္။ ရာျပည့္ပြဲႀကီး ၿပီးေတာ့ ျပပဲြကြင္းႀကီးဟာ သမိုင္း၀င္ ရာျပည့္ကြင္းႀကီးအျဖစ္ က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေရႊမန္းသူ ေရႊမန္းသားေတြဟာ ဒီကြင္းႀကီးမွာ စက္ဘီးစီးၾက၊ ကားေမာင္းၾကနဲ႔ ကစားကြင္းႀကီး သဖြယ္လည္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာင္အခါ ပြဲေတြက်င္းပဖို႔လည္း အလြန္ေကာင္းတဲ့ ကြင္းႀကီးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက လူစုစုလုပ္ႏိုင္တဲ့ ေနရာေတြကုိ အစိတ္စိတ္ပိုင္းၿပီး လူမစုႏိုင္ေအာင္ ပိတ္ဆို႔ပစ္ခဲ့ပါၿပီ။

မန္းေရႊၿမိဳ႕ႀကီးကို တည္ေထာင္တဲ့ႏွစ္ကို “အုတ္က်စ္ ေက်ာ္ေအး မႏၲေလး” ၊ “ေအာင္ေက်ာ္ ခ်မ္းေအး မႏၲေလး” ဆိုၿပီး နံသင့္ သခ်ၤာနည္းနဲ႔ မွတ္သားခဲ့ၾကရပါတယ္။ ၁၂၂၁ ခုႏွစ္ ကဆုန္လျပည့္ေက်ာ္ (၆) ရက္ေန႔မွာ တည္ပါတယ္။ ၁၃၂၁ ခုႏွစ္ ၁၉၅၉ ခုႏွစ္မွာ ႏွစ္ (၁၀၀) ျပည့္ပါတယ္။ ပြဲေတာ္ က်င္းပတဲ့အခါ ပြဲေတာ္လာပရိသတ္ မ်ား သြားေရးလာေရး အဆင္ေျပအာင္ ေျခခင္းလက္ခင္း သာယာတဲ့ တန္ေဆာင္မုန္းလ က်ေတာ့မွ လဆန္း (၈) ရက္က (၁၄) ရက္ေန႔အထိ က်င္းပပါတယ္။

ပြဲေတာ္ က်င္းပေရးအတြက္ လူထုသတင္းစာ၊ ပဟုိရ္စည္ သတင္းစာတို႔က ဦးေဆာင္လႈံ႕ ေဆာ္ခဲ့ပါတယ္။ မန္းရာျပည့္ အတြက္ စာေပယဥ္ေက်း မႈကိစၥ၊ သမိုင္းရာဇ၀င္ အခ်က္အလက္ ကိစၥေတြမွာ ဆရာႀကီး ေရႊျပည္ ဦးဘတင္၊ ရတနာပံု ဖိုးမွတ္စု ေခၚ ေရႊကိုင္းသား ေခၚ သုေတသီ ဆရာေတာ္ ဦးေသာဘိတနဲ႔ လူထုဦးလွ၊ လူထုေဒၚအမာ တို႔က ဦးေဆာင္ စုေဆာင္း ေဖာ္ထုတ္ ၾကပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက စုေဆာင္း႐ိုက္ႏွိပ္ ထုတ္ေ၀ခဲ့ ဆရာေတာ္ ေရႊကိုင္းသားရဲ႕ “အႏွစ္ (၁၀၀) ျပည့္ မႏၲေလး” ဆိုတဲ့ စာအုပ္ႀကီးဟာ မႏၲေလး ႏွစ္ (၁၀၀) ျပည့္ သမိုင္းအတြက္ အစံုဆံုး စာအုပ္ႀကီးပါပဲ။ ဒီစာအုပ္ႀကီးကို မႏၲေလး ႏွစ္ (၁၅၀) အႀကိဳအျဖစ္ မႏၲေလး လူထုႀကီးပြားေရး စာအုပ္တုိက္က ၂၀၀၇ ခုႏွစ္မွာ ဒုတိယအႀကိိမ္ ျပန္လည္ ထုတ္ေ၀တာကို ေတြ႔ရေတာ့ အထူး၀မ္းသာ ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီစာအုပ္မွာ က်မ္းကို စရင္းနဲ႔ အကၡရာ၀လိ အၫႊန္းမပါတာ မေကာင္းဘူး။ မူလကတည္းက “က်မ္းေလးအံ့ခိုး၍” လို႔ က်မ္းျပဳသူက ေဖာ္ျပ ေတာင္းပန္ ထားပါတယ္။ ေနာက္တခါ ထုတ္ရင္ အၫႊန္းထည့္ေပးမွ ေခတ္မီပါမယ္။

မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီးကို ျပန္စဥ္းစားရင္ ပစၥင္ျပအုိး၊ ၿမိဳ႕႐ိုးနီၾကန္ၾကန္က က်ံဳးပတ္လည္ရံ ေနတာကို မ်က္စိထဲမွာ ျမင္ေယာင္ တယ္။ က်ံဳးရဲ႕ အေနာက္ေတာင္ ေထာင့္မွာ စေနေန႔ညတိုင္း ေဖ်ာ္ေျဖတဲ့ ၿမိဳ႕မဂီတ အသင္းႀကီး ကိုလည္း ျမင္ေယာင္ ၾကားေယာင္တယ္။ မႏၲေလးေတာင္ေပၚ တက္ၾကည့္ၿပီး ျပလမ္းေတြနဲ႔ အကြက္က်က် တည္ေဆာက္ထား တဲ့ မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီး ကို ေတာင္ေပၚအထက္စီးက ေမွ်ာ္ၾကည့္ရတဲ အရသာကိုလည္း မေမ့ႏိုင္ပါဘူး။ ၿမိဳ႕႐ိုးရဲ႕ ေျမာက္မ်က္ႏွာဟာ ဖ်က္ဆီးမႈ အမ်ားဆံုးပါပဲ။ ၿဗိတိသွ် စစ္တပ္က “ကေလးကစားတဲ့ ခံတပ္ေလးလိုပဲ” မွတ္တမ္းေရးၿပီးမွ ၿမိဳ႕႐ိုးအတြင္းရွိ ဂ်ပန္တပ္ကို တိုက္ဖို႔ ၿမိဳ႕႐ိုးကို ေန႔ညမျပတ္ (၄၊ ၅) ရက္ အေျမာက္နဲ႔ ထု၊ ဗံုးႀကဲဖ်က္ဆီးခဲ့တဲ့ သမိုင္းကိုလည္း မေမ့ပါဘူး။ သူတုိ႔က အုတ္ခ်ပ္ကေလးေတြ ေထာင္ထား ႐ံုပဲလို႔ ထင္သလား မသိ။ အုတ္ၿမိဳ႕႐ိုးေနာက္က ေျမႀကီးေတြ ဆင္ေျခေလွ်ာ ဖို႔ၿပီး က်ားကန္ ထားတာကိုမွ မသိဘဲ။

မႏၲေလးၿမိဳ႕႐ိုးအတြင္းမွာ အက်ဥ္ေထာင္ႀကီး ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ အိႏၵိယက ေတာ္လွန္ေရးသမား ဆုဘတ္ခ်ႏၵရာဘိုစ့္၊ သခင္ႏု၊ ျမသန္းတင့္၊ လူထုဦးလွ၊ ေမာင္သာႏုိး၊ ေမာင္သာရ၊ ေဒါက္တာ ေဇာ္မင္းတို႔အျပင္ က်ေနာ္ ဖခင္လည္း ေရာက္ရွိ ေနထိုင္ခဲ့ရဖူးတာကို က်ေနာ္ သတိရေနပါတယ္။ (ဒီအထဲကို ေမာင္စြမ္းရည္တေယာက္ ဘာေၾကာင့္ မေရာက္ခဲ့ရသလဲလို႔ အားမလိုအားမရ ေမးလာၾကတဲ့ သူေတြလည္း ရွိရဲ႕။)

မႏၲေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ သမိုင္းကုိ ရာျပည့္ ႏွစ္ထိ ျပဳစုဖို႔ ဆရာေတာ္ ေရႊကိုင္းသားတို႔ တာ၀န္ေက်ခဲ့ၿပီ။ ထုတ္ေ၀တဲ့ ႀကီးပြားေရး လူထုတုိုက္ကလည္း တာ၀န္ေက်ခဲ့ပါၿပီ။ လူထုေဒၚအမာက မႏၲေလးဇာတ္သဘင္ ေလာကနဲ႔ အၿငိမ့္ေလာက၊ သာသနာ ေလာကနဲ႔ ပန္းခ်ီေလာက က ပုဂၢိဳလ္ေတြအေၾကာင္းကို အေတာ္စံုစံုလင္လင္ ျပဳစုခဲ့ပါၿပီ။ မႏၲေလးၿမိဳ႕ေပၚက စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ႏိုင္ငံေရး စတဲ့ ဘက္စံုက ပုဂၢိဳလ္ေတြ အေၾကာင္းေတြလည္း သစ္ပင္စိုက္တဲ့ ဆိုကၠားဆရားႀကီးပါ မက်န္ အေတာ္ကေလး စံုေအာင္ ေရးသားခဲ့ပါၿပီ။ မႏၲေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ က်က္သေရေဆာင္ မႏၲေလးၿမိဳ႕မအသင္း၊ မႏၲေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ ဂုဏ္ေရာင္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ မႏၲေလး အမ်ိဳးသားေက်ာင္း တို႔လည္း အေတာ္စံုခဲ့ပါၿပီ။

မျပဳရေသးလို႔ ျပဳစုရမယ့္ အေၾကာင္းအရာ ေတြလည္း အမ်ားႀကီး က်န္ပါေသးတယ္။ ဥပမာ မႏၲေလးမွာ ဦးရာဇတ္နဲ႔ ဦးလွတို႔ ဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ ဖဆပလနဲ႔ အာရွလူငယ္ အသင္းတုိ႔ရဲ႕ ဖက္ဆစ္ ေတာ္လွန္ေရး လႈပ္ရွားမႈသမိုင္း၊ မႏၲေလး အက်ဥ္းေထာင္ သမိုင္း၊ အထက္ဗမာႏိုင္ငံေရး စာေရးဆရာအသင္းနဲ႔ သတင္းစာ ဆရာ အသင္းသမိုင္း၊ မႏၲေလးက ရတနာပံု သတင္းစာက အစ လူထုသတင္းစာ၊ ပဟုိရ္စည္ သတင္းစာ၊ မႏၲေလး ဟံသာ၀တီ သတင္းစာ အပါအ၀င္ သတင္းစာေတြရဲ႕ သမိုင္း၊ တင္မိုးရဲ႕ ဖန္မီးအိမ္ စာအုပ္တုိက္၊ သေျပစာ အုပ္တိုက္နဲ႔ ေမာင္မိုးသူရဲ႕ မိုးဦးပန္း စာအုပ္တိုက္ အပါအ၀င္ မႏၲေလးရဲ႕ စာအုပ္ထုတ္ေ၀ေရး သမိုင္း၊ မႏၲေလး တကၠသိုလ္ ကေလာင္ရွင္ သမိုင္း၊ ဦး၀င္းေဖပါတဲ့ ပန္တ်ာေက်ာင္းသမိုင္း စတဲ့ အေၾကာင္းအရာ ေတြပါပဲ။

ခုအခါမွာ ေရႊကိုင္းသာရဲ႕ မႏၲေလးသမိုင္း ထဲမွာပါတဲ့ ျပည္ေတာ္၀င္ သီခ်င္းစတဲ့ ၿမိဳ႕မအသင္း ေနာက္ခံ ၀တၳဳတပုဒ္ကို ဆူးငွက္ကေရးတယ္။ အဲဒါက အမိ်ဳးသားစာေပ ဆုရသြားသတဲ့။ ဆူးငွက္ဆိုတာ မႏၲေလးရဲ႕ မ်ဥ္းေျဖာင့္မ်ားဆိုတဲ့ စာအုပ္ကိုလည္း ျပဳစုခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တဦးက ေက်ာ္ရင္ျမင့္ပါ။ သူရဲ႕ “ဘ၀ဇာတ္ခံု အဖံုဖံု” ဆိုတဲ့ စာအုပ္ ကလည္း ဆုရသတဲ့။ ဒီစာအုပ္က ဒုတိယ စာအုပ္ပါ။ အရင္ စာအုပ္ေရာ၊ ဒီစာအုပ္ေရာ ႏွစ္အုပ္လံုး ေကာင္းပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ႐ုိးသားႀကိဳးစားမႈကို ေဖာ္ထုတ္ အမႊမ္းတင္ထားတာ ခ်ီးက်ဴးစရာပါ။ ၿမိိဳ႕ေတာ္ ေမာင္ယဥ္ေအာင္ ကလည္း ဒါ႐ိုက္တာဆု ရသတဲ့။ ေဘာလံုးသင္းကလည္း ဆုရသတဲ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မႏၲေလးႏွစ္ (၁၅၀) ျပည့္အတြက္ ဂုဏ္ယူစရာေတြပါပဲ။ ဂုဏ္ယူထုိက္တာ ဂုဏ္ယူျခင္း၊ ပူေဇာ္ထိုက္သူ ပူေဇာ္ျခင္းဆိုုတာ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈပဲ မဟုတ္ပါလား။ ဂုဏ္ယူစရာေတြ မန္းႏွစ္ (၁၅၀) အတြက္ မ်ားထက္မ်ားပါေစ။

ေခတ္ၿပိဳင္မွ

အျပည့္အစုံသုိ႔ ...

Sunday, August 31, 2008

လူမႈအရင္းသစ္ ( သုိ႔မဟုတ္ ) လွေသာဂိမ္း

အမ်ားပုိင္ အရင္းအျမစ္

လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတြင္ လူအမ်ား ခြဲေဝသုံးစြဲရေသာ အရင္းအျမစ္မ်ား ရွိသည္။ စားက်က္ျမက္ခင္း၊ ငါးဖမ္းရာေရျပင္၊ သစ္ေတာ၊ ေသာက္သုံးေရ စသည္တုိ႔ျဖစ္ သည္။ ဤသည္တိုကုိ ျခံဳငုံ၍ “ အမ်ားပုိင္ အရင္းအျမစ္မ်ား ” ( Common pool resources ) ဟု ေခၚပါသည္။ ေျပာရလွ်င္ ဤသုိ႔ေသာ အမ်ားပုိင္အရင္းအျမစ္ မ်ားကုိ ခဲြေဝသုံးစဲြေရးမွာ ျပႆနာအလြန္ႀကီးႏုိင္ေသာ ကိစၥျဖစ္သည္။ သမုိင္းတြင္ အမ်ားပုိင္အရင္းအျမစ္မ်ား အေဝမတည့္ရာမွ ျဖစ္ပြားရေသာ စစ္ပြဲမ်ားပင္ မနည္း မေနာ ရွိခဲ့ဖူးသည္။ သုိ႔အတြက္ လူမႈေဗဒပညာရွင္ “ ဂါရက္ဟာဂင္ ” က အဆုိပါ အမ်ားပုိင္ အရင္းအျမစ္ မ်ားႏွင့္္ပတ္သက္ၿပီး“ အမ်ားပုိင္ အလြမ္းဇာတ္မ်ား ” (tragedy of the commons) ကုိေမြးထုတ္ေပးသည့္ ေရခံေျမခံဟု ဆုိခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

သုိ႔ျဖင့္ အမ်ားပုိင္ အလြမ္းဇာတ္မ်ားကုိ ကာကြယ္ တားဆီးႏုိင္ရန္ အတြက္ ထက္ေအာက္ ဖြဲ႔စည္းပုံမွလာေသာ သတ္မွတ္ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားကုိ အသုံးျပဳရသည္ မ်ား ရွိလာသည္။ သူ႔အလုိလုိ ေပၚထြက္လာေသာ လူမႈအရင္းတခုတည္းႏွင့္ေျဖရွင္း ရန္မလြယ္၍ ဥပေဒအမိန္႔ အာဏာမ်ားျဖင့္ ကန္႔သတ္ရသည့္သေဘာ ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႔ႏွင့္တုိင္ ဤသုိ႔ေသာအျပဳအမႈမ်ဳိးကုိ တစ္ခုတည္းေသာ နည္းလမ္းအျဖစ္ က်င့္သုံးလုိက္လွ်င္မႈ အမွန္ပင္ျပႆနာ ရွိႏုိ္္င္ပါသည္။ ဆုိဗီယက္ယူနီယံလက္ေတြ႔ က်င့္သုံးခဲ့ေသာ စီမံကိန္းစီးပြားေရးစႏွစ္ ၿပိဳက်ခဲ့ရသည္မွာဤသေဘာ ျဖစ္ပါသည္။ ဆုိဗီယက္အစုိးရက လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတစ္ရပ္လုံးရွိ ကုန္ထုတ္အရင္းအႏွီး အားလုံးကုိ အမ်ားပုိင္အရင္းအျမစ္အျဖစ္ သေဘာထားလုိက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ႏုိင္ငံေတာ္က တုိက္ရုိက္ခ်ဳပ္ကုိင္ၿပီး အမိန္႔ေပးစႏွစ္ႏွင့္ စီမံခန္႔ခြဲခဲ့သည္။ အက်ဳိးဆက္မွာ စီမံ ကိ္န္း စီးပြားေရးစနစ္သာမက ေနာက္ဆုံး ဆုိဗီယက္ယူနီယံ တစ္ခုလုံးပါ ၿပိဳက်ခဲ့ရ သည္အထိ အေျခအေနဆုိးခဲ့ရသည္။

ဤတြင္ ေဘာဂေဗဒပညာရွင္မ်ားက ထက္ေအာက္ဖြဲ႔စည္းပွံႏွင့္ မဆုိင္ေသာ အျခားနည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ အမ်ားပုိင္အရင္းအျမစ္မ်ားကုိ စီမံခန္႔ခြဲႏုိင္ရန္ နည္းလမ္း ရွာၾကံခဲ့ၾကသည္။ အဆုိပါေဘာဂေဗဒ ပညာရွင္မ်ားအနက္ “ ေရာဘတ္အယ္ လစ္ဆင္” မွာ ထင္ရွားသူတစ္ဦးျဖစ္သည္။ သူက အထက္မွေအာက္သုိ႔လာ ေသာ အမိန္႔ေပးပုံစံမဟုတ္ဘဲ၊ ေအာက္မွအထက္သုိ႔လာေသာအမ်ားညီ ႏႈံန္းစံမ်ားျဖင့္ ထိန္းႏုိင္စရာ ရွိသည္ဟု အဆုိျပဳခဲ့သည္။ သူ႔အဆုိျပဳခ်က္အတြက္ အယ္လစ္ဆင္ သာဓကတင္ခဲ့သည္မွာ ၁၉ ရာစု အေမရိကန္ ေဝလငါးမုဆုိးမ်ား၏ အေတြအၾကံဳ မ်ား ပင္ျဖစ္သည္။ မုဆုိးသေၤဘာတစ္စင္းက ေဝလငါးတစ္ေကာင္ကုိ မွိန္းႏွင့္ မိမိ ရရ ထုိးလုိက္မိသည္။ သုိ႔ေသာ္ ေဝလငါးမေသ လြတ္ထြက္သြားသည္။ အျခားမုဆုိး သေၤဘာတစ္စင္းက ထုိဒဏ္ရာရေဝလငါးကုိ အလြယ္တကူ ဖမ္းမိသြားသည္။ ဤတြင္အျငင္းပြားစရာ ျဖစ္လာေတာ့သည္။ ေဝလငါးကုိမည္သည့္ သေၤဘာပုိင္သင့္ သနည္း။ ေနာက္ဆုံး ေဝလငါးမုဆုိးအားလုံး ညိွႏႈိင္းေဆြးေႏြး၍ အမ်ားညီ စည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္းမ်ား သတ္မွတ္ႏုိင္ခဲ့ၾကသည္။

ဤအေတြ႔အၾကဳံက ဘာကုိေဖၚျပလုိက္သနည္းဆုိလွ်င္ လူမႈအရင္းကုိ ညိွႏႈိင္း ေဆြးေႏြးမႈမွတစ္ဆင့္ ရႏုိင္စရာရွိသည္ဆုိေသာ ေကာက္ခ်က္ ျဖစ္ပါသည္။ အက်ဳိးစီးပြားခ်င္း မတူေသာလူမ်ား၊ လူမႈအုပ္စုမ်ားၾကား “ ၾကားအေျဖ ”

(compromise) တစ္ခု ရေစသည့္ ေျဖရွင္းနည္းျဖစ္သည္။ ဤသေဘာကုိ သခ်ၤာ သရုပ္ခြဲပညာႏွင့္ ဆက္စပ္ၿပီး အဓိပၸာယ္ဖြင့္လုိက္ရာ နာမည္ေက်ာ္ “ ဂိမ္းသီအုိရီ ” (Game Theory) ျဖစ္ေပၚလာပါသည္။

အက်ဥ္းသားအၾကပ္

လူသည္ အခ်င္းခ်င္းပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ရေသာ လူမႈေရးသတၱဝါျဖစ္သည့္ တုိင္ လူတြင္ပုဂၢလိက အက်ဳိးစီးပြားလည္း အမွန္ပင္ရွိေနပါသည္။ သုိ႔ျဖင့္ လူမႈ အုပ္စု တစ္ခုအတြင္းမွာပင္ အက်ဳိးစီးပြားျခင္း ေထြးေရာယွက္တင္ ျဖစ္ေနရေတာ့ သည္။ ဤျပသနာကုိ ေျဖရွင္းႏုိင္ရန္အတြက္ ေရွးေဟာင္း ကြန္ျမဴနတီေခတ္က “ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း” ဆက္ဆံေရးကုိ သုံးခဲ့ၾကသည္။ ယခု ကြန္ျမဴနတီေခတ္သစ္ တြင္မႈ “အျပန္အလွန္အက်ဳိးျပဳေရး”( reciprocal altruism) အတြက္နည္းလမ္းရွာ ေဖြခဲ့ၾကသည္။ ဂိမ္းသီအုိရီမွာ အျပန္အလွန္ အက်ဳိးျပဳေရးကုိ ေရွးရႈေသာ နည္းနာ တခုျဖစ္ပါသည္။

ဂိမ္းသီအုိရီ၏ အလုိအရ ေျခခံလူမႈဆက္ဆံေရး ပုံစံႏွစ္မ်ဳိးရွိသည္ဟု ဆုိ သည္။ “သူေသ ကိုယ္ရွင္ဆက္ဆံေရး” (Zero Sum Game) ႏွင့္ “သူမနာ ကုိယ္မနာဆက္ဆံေရး” (Non-Zero Sum Game) တုိ႔ျဖစ္သည္။ သူေသကုိယ္ရွင္ ဆက္ဆံေရးမွာ အရႈံးအႏုိင္ အေျဖထြက္ရာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း တစ္ရပ္လုံးအတြက္ အၾကြင္းသုညသာ ျဖစ္၍ အက်ဳိးမမ်ားႏုိင္ပါ။ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း ဆက္ဆံေရးႏွင့္ ထက္ေအာက္ဖြဲ႔စည္းပုံမွလာေသာ ေျဖရွင္းနည္းမ်ားမွာ ဤဆက္ဆံေရးတြင္ အက်ဳံး ဝင္သည္။ သူမနာကုိယ္မနာ ဆက္ဆံေရးသည္သာ ပါဝင္ပတ္သက္သူအားလုံး အတြက္ “ ေမွ်ာ္လင့္တန္ဘုိး ” (expected value) မရသည့္တုိင္ “ မူလ အေျခ အေနထက္ ပုိေကာင္း ” (better off) ႏုိင္၍ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ အက်ဳိးမ်ား ႏုိင္စရာရွိသည္။ ဤသုိ႔ေသာဆက္ဆံေရးပုံစံဝင္ေစရန္ ပါဝင္ပတ္သက္သူအားလုံး ညွိႏိႈင္း၍ ၾကားအေျဖတခု ရွာရမည္ (bargain and compromise) ဟု ဆုိပါသည္။

ဤသေဘာကုိ ထင္ရွားေစရန္ ဂိမ္းသီအုိရီက “ အက်ဥ္းသား အၾကပ္ အတည္း ” (Prisoner’s Dilemma) ဆုိေသာ အယူအဆျဖင့္ ဤသုိ႔ရွင္းျပသည္။

ႏွစ္ႀကီ္းအက်ဥ္္းသားႏွစ္ဦးျဖစ္ေသာ A ႏွင့္ B သည္ ေထာင္ေဖာက္ေျပးရန္ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ၾကံစည္ခဲ့ၾကသည္။ သူတုိ႔အၾကံကုိ ေထာင္ပုိင္ႀကီးက ရိပ္မိ၍ တစ္ေယာက္စီခဲြ တုိက္ပိတ္ကာ၊ သီးျခားစီ စစ္ေဆးသည္။ A ႏွင့္ B မွာ ေထာင္လက္ေကာက္မ်ားျဖစ္ရာ ဥပေဒကုိ အရည္က်ဳိေသာက္ ႏုိင္သူမ်ားပီပီ ေျဖာင့္ခ်က္ေပးလုိက္လွ်င္ မည္မွ်ထိျပစ္ဒဏ္က်ႏုိင္သည္၊ မေပးဘဲေနလွ်င္ ဘာျဖစ္ ႏုိင္သည္ကုိ တြက္ဆႏုိင္သူမ်ားျဖစ္သည္။ ႏွစ္ေယာက္စလုံးေျဖာင့္ခ်က္ ေပးလုိက္ လွ်င္ ေထာက္ဒဏ္ (၄) ႏွစ္စီက်ႏုိင္သည္။ ႏွစ္ေယာက္စလုံးေျဖာင့္ခ်က္ မေပးလွ်င္ မႈ (၃) ႏွစ္သာ က်ႏုိင္စရာရွိသည္။ အကယ္၍ A ေပးၿပီး B က မေပးလွ်င္ B အတြက္ပုိ၍နာမည္။ (၁၂) ႏွစ္ထိျဖစ္သြားႏုိင္သည္။ A အတြက္မႈ (၂) ႏွစ္မွ်ႏွင့္ ကိစၥၿပီးႏုိင္သည္။ အလားတူ A ကေျဖာင့္ခ်က္မေပးဘဲ B ကေပးလုိက္လွ်င္ A က (၁၂) ႏွစ္ B က (၂) ျဖစ္လိမ့္မည္။

ပုိ၍ရွင္းလင္းေစရန္ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ က်ႏုိင္စရာရွိသည့္ ေထာင္ဒဏ္ အသီးသီးကုိ ေအာက္ပါအတုိင္း ဇယားႏွင့္ ေဖၚျပပါမည္။( ဂဏန္းႏွစ္လုံးတြဲ၍ ေဖၚျပ ထားရာေရွ႕ဂဏန္းမွာ A အတြက္၊ ေနာက္ဂဏန္းမွာ B ဟုနားလည္ၾကပါရန္ )



B



ေျဖာင့္ခ်က္ေပး

ေျဖာင့္ခ်က္မေပး

A

ေျဖာင့္ခ်က္ေပး

၄ း ၄

၂ း ၁၂

ေျဖာင့္ခ်က္မေပး

၁၂ း ၂

၃ း ၃


သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္လုံး လုိခ်င္သည္မွာ အနည္းဆုံးျပစ္ဒဏ္ (၂) ႏွစ္ျဖစ္ပါ လိမ့္မည္။ (၂) ႏွစ္သည္ ႏွစ္ေယာက္စလုံး၏ “ ေမွ်ာ္လင့္တန္ဖုိး ျဖစ္သည့္အတြက္ ႏွစ္ေယာက္လုံး ေျဖာင့္ခ်က္ေပးလုိက္လွ်င္ (၄) ႏွစ္စီ ျဖစ္သြားႏုိင္သည္။ အကယ္၍ တစ္ဦးကုိတစ္ဦး ယုံၾကည္မႈျဖင့္ ေျဖာင့္ခ်က္မေပးဘဲ တင္းခံႏုိင္လွ်င္ (၃) ႏွစ္စီ သာၾကာလိမ့္မည္။ (၄) ႏွစ္ထက္စာလွ်င္ (၁) ႏွစ္သက္သာ၍ “ မႈလအေျခအေန ထက္ ပုိေကာင္း ” သည္ဟု ဆုိႏုိင္သည္။ ႏွစ္ေယာက္လုံးအတြက္ ေက်နပ္သင့္ ေသာအေျဖ ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႔ႏွင့္တုိင္သူတုိ႔ႏွစ္ဦးမွာ ေတြ႔ဆုံညိွႏႈိင္း ခြင့္မရ၍ အေျဖ မွာ အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖစ္သြားႏုိင္သည္။ အကယ္၍ ေတြ႔ဆုံညွိႏႈိင္းခြင့္သာရလွ်င္ ႏွစ္ေယာက္ လုံး ေျဖာင့္ခ်က္မေပးဘဲ ျငင္းၾကဘုိ႔မ်ားပါသည္။

ဤတြင္ ပုံျပင္ကေပးေသာ သင္ခန္းစာမ်ားကုိ ဤသုိ႔စာရင္းခ်ျပႏုိင္သည္။

၁။ ေတြဆုံညွိႏုိင္းခြင့္သာရလွ်င္ ႏွစ္ေယာက္လုံးအတြက္ အေကာင္းဆုံးအေျဖ ရပါ လိမ့္မည္။

၂။ ပါဝင္ပတ္သက္သူမ်ားအၾကားတြင္ အျပန္အလွန္ ယုံၾကည္မႈရွိဖုိ႔ အထူးအ ေရးႀကီးပါသည္။ (ယုံၾကည္မႈမရွိလွ်င္ အားလုံးပုိ၍ နစ္နာႏုိင္သည္)

၃။ ပါဝင္ပတ္သက္သူအားလုံး ႀကဳိတင္တြက္ဆႏုိင္စြမ္း ရွိဖုိ႔လုိပါသည္။ ပညာ အေျခခံ ရွိဖုိ႔လုိသည္။

၄။ ေမွ်ာ္လင့္တန္ဖုိးကုိ အေသဆုပ္ကုိင္မထားဘဲ မႈလအေျခအေနထက္ ပုိေကာင္း လွ်င္ပင္ ေက်နပ္သင့္သည္။

ဤသည္ပင္ ဂိမ္းသီအုိရီက အၾကံျပဳလုိက္ေသာ လူမႈအရင္း ဖန္တီး တည္ေဆာက္ႏုိင္ေရး ဗ်ဴဟာတစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။ ယခုအခါ တုိင္းျပည္တစ္ခု ခ်င္း၏ စီးပြားေရး၊ ႏုိင္ငံေရးသာမက ႏုိင္ငံတကာေရးရာမ်ားတြင္ပါ တြင္တြင္္ က်ယ္က်ယ္ က်င့္သုံးေနေသာ ဗ်ဴဟာတစ္ခုလည္း ျဖစ္သည္။

အကန္႔အသတ္မ်ား

စက္မႈေတာ္လွန္ေရးမတုိင္မီ လူမႈအရင္းမွာ၊ ထက္ေအာက္ဖြဲ႔စည္းပုံႏွင့္ မဆုိင္ဘဲ သူ႔အလုိလုိ ေပၚထြက္လာသည္ (Spontaneity) က မ်ားပါသည္။ သုိ႔ႏွင့္တုိင္ သ႔ူအလုိလုိေပၚထြက္လာသည့္ ႏႈန္းစံမ်ားမွာ အကန္႔အသတ္တစ္ခု အတြင္းတြင္သာ အသုံးတဲ့ရွင္သန္ႏုိင္စရာ ရွိသည္။ အကန္႔အသတ္မ်ား တရစပ္ က်ဳိးေပါက္ေနေသာ ဂလုိဘယ္လုိက္ေဇးရွင္းေခတ္တြက္ အခါခပ္သိမ္း ဆီေလွ်ာ္ လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။

လူမႈေဗဒပညာရွင္ “ အယ္လီနာ ေအာ့စတြမ္” က ၾကဳံေတြ႔ႏုိင္စရာရွိေသာ အကန္႔အသက္ အခ်ဳိ႕ကုိ ဤသုိ႔ ေရတြက္ျပပါသည္။

၁။ အရြယ္ပမာဏ (Size)

မည္သည့္အဖြဲ႔အစည္းတြင္မဆုိ အေခ်ာင္သမားမ်ား ေရာပါေနတက္သည္ သာ ျဖစ္သည္။ အကယ္၍ အရြယ္အစားငယ္ေသာ အဖြဲ႔အစည္းဆုိလွ်င္ ျပသနာ မရိွလွပါ။ ဆရာဝန္အနည္းငယ္ေပါင္းဖြင့္္ထားေသာ ေဆးခန္း သုိ႔မဟုတ္ ေရွ႕ေန အခ်ဳိ႕ျဖင့္ စုစည္းထားေသာ ဥပေဒအက်ဳိးေဆာင္ အဖြဲ႔မ်ဳိးတြင္ အဖြဲ႔ဝင္ တစ္ဦးဦး ေခ်ာင္ခုိ ေနသည္ကုိ အလြယ္ႏွင့္သိႏုိင္ပါသည္။ သုိ႔ႏွင့္တုိင္ အလုပ္သမား ေထာင္ ႏွင့္ ခ်ီအလုပ္လုပ္ၾကေသာ စက္ရုုံမ်ဳိးတြင္အေခ်ာင္သမားကို ရွာေဖြေဖၚထုတ္ဖုိ႔လြယ္ လိမ့္မည္ မဟုတ္ေတာ့ပါ။ သုိ႔အတြက္ အရြယ္ပမာဏမွာ အကန္႔အသတ္ တစ္ခု ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ ကမာၻႏွင့္ ခ်ီ၍ အလုပ္လုပ္ၾကရေသာ ေကာ္ပုိေရးရွင္းႀကီးမ်ား အတြက္ အလုပ္ျဖစ္ႏုိင္ မျဖစ္ႏုိင္ စဥ္းစားၾကဘုိ႔ ျဖစ္ပါသည္။

၂။ အဖြဲ႔အစည္း စည္းဝုိင္း (Boundaries)

အဖြဲ႔အစည္း စည္းဝုိင္း ပီပီျပင္ျပင္ရွိလွ်င္ ျပသႆနာမရိွပါ။ ဤသုိ႔မဟုတ္ ဘဲ ဝင္ခ်င္သလုိဝင္ ထြက္ခ်င္သလုိထြက္ျဖစ္ေနေသာ အဖြဲ႔အစည္းဆုိလွ်င္ ဒုကၡေပး မည့္သူမ်ား အခ်ိန္အေရြး ဝင္ေယာက္လာႏုိင္ပါသည္။ သုိ႔အတြက္ အဖြဲ႔အစည္း စည္းဝုိင္း ပီပီျပင္ျပင္ ရိွမရိွမွာလည္း ေနာက္ထပ္ အကန္႔အသတ္ တစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာ ေရြ႔ေျပာင္းေနထုိင္ လုပ္ကုိင္ၾကေသာ ဂလုိဘယ္စီးပြားေရး ေခတ္တြင္ အလုပ္ျဖစ္ႏုိင္မျဖစ္ႏုိင္ စဥ္းစားၾကဘုိ႔ ျဖစ္ပါသည္။

၃။ ထပ္ေက်ာ့တုံ႔လွယ္မႈ (Repeated Interaction)

လူမႈေရးအရ ေရြ႔ေျပာင္းေနထုိင္မႈမရွိဘဲ ျပင္ပကမာၻႏွင့္ အဆက္အစပ္ မရွိေသာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ဳိးဆုိလွ်င္ ျပသနာမရွိလွပါ။ မိမိတုိ႔ အခ်င္းခ်င္းတုံ႔ျပန္ ဆက္ဆံမႈမ်ားႏွင့္သာ ထပ္ေက်ာ့ရင္ဆုိင္ရ၍ အလုိလုိ ျဖစ္တည္ေနေသာ ႏႈန္းစံ မ်ားႏွင့္ လုံေလာက္ႏုိင္ပါသည္။ ေတာင္ေပၚ ေက်းရြာမ်ား၊ အမဲလုိက္အဖြဲ႔ အစည္း မ်ားမွာ ဤသေဘာပင္ျဖစ္သည္။ ခက္ေနသည္မွာ ဂလုိဘယ္လုိက္ေဇးရွင္း ေခတ္ တြင္ မည္သည့္အဖြဲ႔အစည္းမွ အထီးက်န္ဘဝျဖင့္ မလုံျခဳံႏုိင္ေတာ့ ျခင္းပင္။

၄။ ဘုံဓေလ့စရုိက္ (Common Culture)

“ ဓေလ့စရုိက္တုိက္ပြဲ ” (clash of cultures) မွာ ဂလုိဘယ္လုိက္ ေဇးရွင္း၏ စိန္ေခၚခ်က္တစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။ ဓေလ့စရုိက္တစ္ခုတည္းရွိေသာ လူမ်ား ႏွင့္ ဖြဲ႔စည္းထားလွ်င္ ျပႆနာမရိွႏုိင္ေသာ္လည္း၊ ဓေလ့စရုိက္မ်ဳိးစုံ ေထြျပားလာ လွ်င္ ယုံၾကည္မႈဝင္ရုိး ပြန္းပဲ့တုိက္စားခံႏုိင္စရာ ရွိပါသည္။

၅။ ပါဝါႏွင့္တရားမွ်တမႈ (Power and Justice)

တရားဝင္ သတ္မွတ္ျပဌာန္းထားျခင္းမရွိေသာ ႏႈန္းစံမ်ားမွာ အဖြဲ႔အစည္း တစ္ခု၏ ယုံၾကည္မႈဝင္ရုိးကုိမႈ ခုိင္မာႏုိင္စရာ ရွိပါသည္။ သုိ႔ႏွင့္တုိင္ အျခားအဖြဲ႔ အစည္းတခုကုိမႈ ဓန၊ ပညာ၊ ကၽြမ္းက်င္မႈ၊ စစ္အင္အား စေသာ ပါဝါမ်ားျဖင့္ လြမ္းမုိးခ်ဳပ္ကုိင္လုိသည့္ တိမ္းညႊတ္မႈမ်ားလည္း ရွိတက္သည္။ တရားမွ်တမႈ ရႈ႕ေထာင္မွၾကည့္လွ်င္ မျဖစ္သင့္ပါ။ အထူးသျဖင့္ ကမာၻလုံးခ်ီ လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္ ရေသာ ကာလမ်ဳိးတြင္ ပဋိပကၡမ်ဳိးစုံကုိ ဖန္တီးရာေရာက္ ႏုိင္ပါသည္။

ဤသုိ႔ေသာ အကန္႔အသတ္မ်ားရွိေန၍ လူမႈအရင္း တည္ေဆာက္ေရးကုိ ေရွးယၡင္ကလုိ အလုိလုိျဖစ္ေပၚမႈတစ္ခုတည္း အားကုိးရုံမွ်ႏွင့္ မလုံေလာက္ေတာ့ ပါ။ တရားဝင္ သတ္မွတ္ျပဌာန္းထားေသာ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားႏွင့္ ထိန္းသိမ္းဖုိ႔ လုိပါသည္။ ထုိ႔ထက္ ဂိမ္းသီအုိရီလုိ တီထြင္ဖန္တီးမႈမ်ဳိးျဖင့္ လူမႈအရင္းကုိ အားျဖည့္ႏုိင္ဖုိ႔လည္း အေရးႀကီးပါသည္။ မည္သုိ႔ပင္ဆုိေစ၊ ပတိရူပ လူ႔အဖြဲ႔ အစည္းတစ္ရပ္ တည္ေဆာက္ရာတြင္ “ လူမႈအရင္း ” မွာ အေျခခံ အုတ္ျမစ္ သေဘာ ျဖစ္ေနရာ၊ လူမႈအရင္း သန္စြမ္းေရးသည္ပင္ ေသာ့ခ်က္အက်ဆုံး ေပၚလစီ ျပႆနာဟု ဆုိႏုိင္လိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။ ။

ေက်ာ္ဝင္း

အျပည့္အစုံသုိ႔ ...

Tuesday, August 26, 2008

ေျခာင္းၾကည့္သူရဲ႕အမွား

ဆယ့္ရွစ္ရာစုက ေပၚခဲ့တဲ့ Jonathan Swift ရဲ့ Gulliver's Travels ဆိုတဲ့ ၀တၳဳဟာ ေက်ာ္ၾကား လူသိမ်ားပါတယ္။ ဆရာႀကီး ေမာင္ထင္ က `ဂါလီဗာ၏ ခရီးစဥ္´ ဆိုၿပီး ဘာသာျပန္ခဲ့တယ္ေလ။ ၀တၳဳထဲမွာ ကေမာက္ကမႏိုင္လွတဲ့လူေတြအေၾကာင္း သေရာ္ထားတာ အလြန္ပီျပင္လွပါတယ္။ အခု ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုမွာေတာ့ အလားတူ ၀တၳဳတပုဒ္ ေပၚလို႔ေနပါၿပီ။ နာမည္ကလည္း ခပ္ဆင္ဆင္ပါ။ Gambari's Travels ပါတဲ့။ `ဂမ္ဘာရီ၏ ခရီးစဥ္´ေပါ့။ သူသြားတဲ့ ႏိုင္ငံကေတာ့ ေရႊဗာရာ ျမန္မာဏသီ တိုင္းျပည္ႀကီးတဲ့ ခင္ဗ်။

ဟုတ္ပါရဲ့။ ဂမ္ဘာရီ ခမ်ာ ဒီခရီးကို သြားေလတိုင္း ျဖစ္ရပ္ဆန္းေတြ ဇာတ္လမ္း အတိုအရွည္ေတြနဲ႔ တိုးလို႔ခ်ည္း ေနေတာ့တာကိုး။ ၂၀၀၆ ႏို၀င္ဘာ ပထမဆုံး အေခါက္တုန္းကေတာ့ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ အတူယွဥ္တြဲ ႐ိုက္ကူးထားတဲ့ ဓာတ္ပုံက ထိပ္တန္းသတင္းဓာတ္ပုံ အျဖစ္ ကမာၻကို ျပန္႔ခဲ့တယ္ေလ။ ၂၀၀၇ က်ျပန္ေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ့ စာတေစာင္ကို ဂမ္ဘာရီက တိတ္တဆိတ္ သယ္ေဆာင္လာၿပီး ထုတ္ျပန္ေပးလိုက္ပုံက တကယ့္ သည္းထိတ္ရင္ဖို ဇာတ္လမ္းတပုဒ္ပါပဲ။ အဲ ဒီႏွစ္ထဲက်ေတာ့ ဂမ္ဘာရီခမ်ာ အျပင္က လူေတြက ကန္႔ကြက္လိုက္, ျပစ္တင္လိုက္၊ ဟိုေရာက္ေတာ့လည္း အဆူခံလိုက္ရ အေငါက္ခံလိုက္ရနဲ႔ သြားေပၚေအာင္ေတာင္ ျဖဲမျပႏိုင္ရွာေတာ့ပါဘူး။ ဒီတေခါက္မွာေတာ့ျဖင့္…

ေလာ္နဲ႔ေခၚ ေမာ္ေတာင္မၾကည့္


ၾသဂုတ္လ ၁၈ ရက္ေန႔က ဂမ္ဘာရီ ေရႊျပည္ႀကီးကို ေရာက္ပါတယ္။ သက္ဆိုင္ရာတို႔က ဂမ္ဘာရီသည္ မည္သူမည္၀ါတို႔ႏွင့္ မည္သည့္ေနရာတြင္ ေတြ႔ေလသတည္း… လို႔ သတင္းေတြ ထုတ္ေပးပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ဟိုလူ ဒီလူ ဘယ္သူ ဘယ္၀ါေတြနဲ႔ ေတြ႔တယ္ပဲ ေျပာေျပာ၊ ထမင္းလက္ဆုံစားတယ္ ဆိုဆို ေဂါက္သီးပဲ အတူ႐ိုက္႐ိုက္၊ အဲဒါေတြကို ဘယ္သူကမွ စိတ္မ၀င္စားပါဘူး။ စိတ္၀င္စားတာက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ေတြ႔သလား။ ေတြ႔ၿပီးေတာ့ ဘာေျပာသလဲ။ ဗိုလ္သန္းေရႊနဲ႔ ေတြ႔သလား။ သူကေကာ ဘာေျပာသလဲ။ အဲဒါေတြပါ။

မထင္မွတ္တဲ့ ျဖစ္ရပ္က ၂၀ ရက္ေန႔ မနက္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္နဲ႔ ေတြ႔ဖို႔ စီစဥ္ထားေပမ့ဲ ေဒၚစု ေရာက္မလာဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲသည္ေနာက္ နာရီပိုင္းအတြင္းမွာ ေတြ႔ခဲ့ၾကတဲ့ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ လူႀကီးေတြ ေတာင္ ဒီကိစၥကို ဂဃနဏ မသိရဘူး ဆိုေတာ့၊ ဘယ္လိုမွ မထင္မွတ္ တဲ့ `ေရွာ့ခ္´ တခု ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။ ေနမေကာင္းလို႔လား။ ႀကိဳတင္မသိလို႔လား။ ကားပ်က္ေနလို႔လား။ စိတ္ေကာက္တာလား။ ေတြးစရာေတြက အမ်ားသား။

ဒီလို ျဖစ္လာတဲ့အခါ ေရႊျပည္ေတာ္ႀကီးက ေမာင္မင္းႀကီးသားမ်ားက အခက္အခဲကို အလြယ္တကူပဲ ေျဖရွင္းလိုက္ပါတယ္။ ဘယ္လို ေျဖရွင္းသလဲ ဆိုေတာ့ ေဒၚစုအိမ္ေရွ႕ကေန `ဂမ္ဘာရီက ေတြ႔ခ်င္လို႔ပါ ခင္ဗ်ာ´ ဆိုၿပီး ေလာ္နဲ႔ ေအာ္ေခၚသတဲ့ေလ။ ၿပီးေတာ့ ဂမ္ဘာရီရဲ့ လက္ေထာက္ႏွစ္ေယာက္ကလည္း အိမ္ေရွ႕မွာ ရစ္၀ဲရစ္၀ဲ ေစာင့္ေနၾက သတဲ့။

ကိုႀကီးေပၚ စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ ေဒၚစုကို အိမ္ခ်ဳပ္ခ်ထားၿပီး လုံျခံဳေရး ကို အျပည့္ခ်ထားတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဒီေတာ့ ေဒၚစုဆီကို ဘယ္သူကမွ အဆက္အသြယ္ လုပ္တာ မရွိေတာ့လို႔လား။ အရင့္အရင္တုန္းက ဂမ္ဘာရီနဲ႔ ေတြ႔တာတို႔၊ ဦးေအာင္ၾကည္နဲ႔ ေတြ႔တာတို႔မွာ က်ေတာ့ေကာ ဒီလိုပဲ အိမ္ေရွ႕ကေန `ေတြ႔ခ်င္လို႔ပါ ခင္ဗ်ား´ ဆုိၿပီး ေလာ္နဲ႔ ေအာ္ခဲ့ တာပဲလား။ မၾကာခင္ကပဲ ေရွ႕ေန ဦးၾကည္၀င္း တို႔၊ ဆရာ၀န္ ဦးတင္မ်ိဳး၀င္း တို႔ ေဒၚစုဆီ သြားတာ က်ေတာ့ေရာ ဒီလိုပဲ `ေရွ႕ေန ဦးၾကည္၀င္း ေရာက္ေနပါၿပီ ခင္ဗ်ား။ တံခါးဖြင့္ေပးပါ´။ `ေဒါက္တာ တင္မ်ိဳး၀င္း ေရာက္ေနပါၿပီခင္ဗ်ား။ ေဆးစစ္ခ်င္လို႔ပါ´ ဆိုၿပီး ေလာ္နဲ႔ ေအာ္ခဲ့တာပဲလား။ ေဒၚစုကို အခ်ဳပ္ တႏွစ္ ထပ္တိုးတုန္းကေကာ ဒီလိုပဲ အိမ္ေပါက္၀က ေလာ္နဲ႔ ေအာ္ခဲ့တာပဲလား။

ေရႊျပည္ေတာ္မွာကေတာ့ ``ရပ္ကြက္အတြင္းရွိ လုပ္သားျပည္သူ အေပါင္းတို႔ခင္ဗ်ာ။ မနက္ျဖန္ စေနေန႔ လုပ္အားေပးသို႔ တအိမ္တေယာက္ မပ်က္မကြက္ လာေရာက္ၾကပါရန္… ´´ ဆိုၿပီး ေလာ္နဲ႔ ေအာ္တာက က်င့္သားရေနၿပီ မဟုတ္လား။ အဲ ေနာက္ဆက္တြဲ ရွိေသးတယ္ ``မလာေရာက္က ျပင္းထန္စြာ အေရးယူမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း…´´ ဆိုပါလား။ ကိုႀကီးေပၚလည္း ၾကားပါမ်ားေတာ့ အလြတ္ေတာင္ ရေနၿပီ။ အခု ေဒၚစုကို ေလာ္ေန ေအာ္ေတာ့ေရာ ``မေတြ႔ပါက ျပင္းထန္စြာ အေရးယူမည္…´´ ဆုိတာ ပါေသးလား မသိ။

ေရႊျပည္ေတာ္သားေတြကေတာ့ အက်င့္ပါေနလို႔ ထားပါေတာ့။ ဟို ဂမ္ဘာရီဆိုတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ႀကီးက သူ႔လက္ေထာက္ ႏွစ္ေယာက္ကိုပါ ေလာ္အဖြဲ႕ထဲ ထည့္ေပးလိုက္တာ စဥ္းစားစရာပါပဲ။ တကယ္ဆို လာမေတြ႔သူကို ေလာ္နဲ႔ ေအာ္ရတယ္ ဆိုတာ ဂမ္ဘာရီ လက္ေတြ႔ ေတြ႔ေနၿပီပဲ။ သူေတြ႔ခ်င္တဲ့ ဗုိလ္သန္းေရႊကိုလည္း အဲသလို ေလာ္နဲ႔ သြားေအာ္ဖို႔ ေကာင္းတာေပါ့။ ``ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးခင္ဗ်ား၊ က်ေနာ္ ဂမ္ဘာရီပါ၊ ေတြ႔ပါရေစ ခင္ဗ်ား…´´ ဘာညာေပါ့။ သူ႔တုိင္းျပည္ေရာက္ရင္ သူ႔ဓေလ့အတိုင္းေတာ့ က်င့္ရမွာေပါ့။ မေတြ႔ ေတြ႔ေတြ႔ ကိုယ္ဖက္က ေအာ္စရာရွိတာေတာ့ ေအာ္သင့္တာေပါ့။ ဟုတ္ဘူးလား။ ေဒၚစုကိုေတာင္ ေလာ္နဲ႔ ေအာ္ေသးတာ။ ဗိုလ္သန္းေရႊကိုလည္း ေလာ္နဲ႔ ေအာ္ေပါ့။

ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဂမ္ဘာရီရဲ့ အလုပ္က အဲသည္ႏွစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးေပးရမွာ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။

အရင္တေခါက္ကလည္း ဂမ္ဘာရီက ေတြ႔ ေတြ႔ ေတြ႔ ဆိုတာေတြ လုပ္ေပမယ့္ အေရးပါသူ ဗိုလ္သန္းေရႊကို မေတြ႔ရခဲ့ရဘူး။ ဒီတေခါက္လည္း ေတြ႔ဖို႔ အလားအလာ မရွိပါဘူး။ ဒါကို သိတဲ့ ေဒၚစုက အေၾကာင္းထူးႏိုင္စရာ မရွိတာမို႔ မေတြ႔ဘဲ ေနလိုက္တာပဲလို႔ ကိုႀကီးေပၚက ေကာက္ခ်က္ခ်ပါတယ္။ ဒါက ကိုႀကီးေပၚရဲ့ ေကာက္ခ်က္ပါ။ လြဲခ်င္လည္း လြဲမွာေပါ့ ေနာ။ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကိုေတာင္ ေတြ႔တယ္ဆို႐ုံေလး ထုံးတို႔လို႔၊ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ခပ္ျပင္းျပင္း ေျပာလိုက္ေတာ့မွ ေနာက္ထပ္ ေဆြးေႏြးျဖစ္တာ။ ဒါလဲ ေဆြးေႏြးပြဲ တန္းလန္းႀကီးနဲ႔ ဂမ္ဘာရီ-ျပန္ပါၿပီ ျဖစ္သြားရတာပါပဲ။

ဒီတေခါက္မွာ ထူးတာေလး တခု ရွိသဗ်။ ကုလအတြင္းေရးမွဴးခ်ဴပ္ ဘန္ကီမြန္း ဒီဇင္ဘာမွာ ေရႊျပည္ေတာ္ႀကီးကို သြားမယ္ ဆိုပဲ။ ႏိုင္ငံေရးကိစၥ သက္သက္တဲ့။ ကိုႀကီးေပၚ ေျပာခဲ့သားပဲ။ `မြမ္းမံသင္တန္း´ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ ေအာက္မွာေလ။ မပူပါနဲ႔ ဘန္ကီမြန္းလည္း အခ်ိန္တန္ရင္ သြားမွာပါလို႔။ ေဟာ… အခု သြားေတာ့မယ္။ ဂမ္ဘာရီက ေလးငါးေခါက္ ရွိၿပီဆိုေတာ့ အရည္အခ်င္းေတြ ေတာ္ေတာ္ ေတာက္ေျပာင္သြားၿပီ။ မယုံရင္ သူ႔မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ပါ။ မည္းေပမဲ့ ေျပာင္ပါတယ္။ အခု ဘန္ကီမြန္း အလွည့္။ လာေတာ့မယ္။

ဘန္ကီမြန္းအတြက္ တခုေတာ့ ၾကပ္ၾကပ္မွာလိုက္ခ်င္သပ။ လက္ကိုင္ ေလာ္စပီကာ ေကာင္းေကာင္း တခုေတာ့ မပါ ပါေအာင္ ေဆာင္သြားပါ။ ေရႊျပည္ေတာ္ႀကီးေရာက္လို႔ ``သူနဲ႔ မေတြ႔ခ်င္ဘူး ဟူး ဟူး´´ ဆုိတဲ့အခါ အဲဒီ ေလာ္စပီကာက အသုံးတည့္ေကာင္း တည့္ပါလိမ့္မယ္။ အကယ္၍ မေတြ႔ရင္ေတာင္မွ ေရႊျပည္ေတာ္ရဲ့ အက်င့္စ႐ုိက္အတိုင္း က်င့္သုံးခဲ့တာမို႔ ၀ိနည္းလြတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုမွာေပၚတဲ့ `ဂမ္ဘာရီ၏ ခရီးစဥ္´ ဇာတ္လမ္းတြဲဟာ လူထူးလူဆန္းတို႔ေနတဲ့ ေရႊဗာရာ ျမန္မာဏသီ တိုင္းျပည္ႀကီး တခုနဲ႔တင္ ဂႏ ၳ၀င္ေျမာက္ေနမွာ အေသအခ်ာပါ။

ကိုႀကီးေပၚ


အျပည့္အစုံသုိ႔ ...

Friday, July 25, 2008

ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဖခင္ အဘုိး သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္း ကြယ္လြန္ျခင္း (၄၄) ႏွစ္ေျမာက္

kthဇူလုိင္လမွာ ဗမာျပည္သူေတြ မေမ့ႏုိင္တဲ့ ေန႔ႀကီး (၃) ေန႔ ရွိပါတယ္။ ဇူလုိင္ (၇) ရက္ေန႔ဟာ ျပည္သူေတြရဲ႕ သားသမီး ေတြကုိ စက္ေသနတ္ေတြနဲ႔ ပစ္သတ္ၿပီး သမုိင္း၀င္ တကသ အေဆာက္အအုံႀကီးကုိ ဗုိလ္ေန၀င္းတုိ႔ စစ္အုပ္စုက မုိင္းဗံုးနဲ႔ စိစိညက္ညက္ ေၾကေအာာင္ ၿဖိဳခ် ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ခဲ့တယ္။ ဇူလုိင္ (၁၉) ရက္ေန႔မွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အစရွိတဲ့ ျပည္ ေထာင္စု ေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ နယ္ခ်ဲ႕လက္ပါးေစ အာဏာ႐ူး ဂဠဳန္ေစာက လုပ္ႀကံခဲ့တယ္။ ဇူလုိင္ (၂၃) မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဖခင္ ဆရာႀကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္း ကြယ္လြန္ခဲ့တယ္။ ဆရာႀကီး ကြယ္လြန္တဲ့အခါ ဗမာျပည္ရဲ႕ ပုဂၢိဳလ္ေက်ာ္ႀကီးေတြက ေနမင္းႀကီး ကြယ္ခဲ့ၿပီ၊ ေရႊေတာင္ႀကီး ၿပိဳခဲ့ၿပီ စသျဖင့္ အျမင့္ဆံုး စကားလံုးမ်ားနဲ႔ ထုတ္ေဖာ္ပူေဇာ္ ျမည္တမ္း ခဲ့ၾကပါတယ္။

ဆရာႀကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္း၊ ဘႀကီးမႈိင္း၊ အဘုိးသခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္း စသျဖင့္ ဗမာျပည္သူမ်ား ဂုဏ္ျပဳပူေဇာ္ ေခၚေ၀ါေလ့ရွိတဲ့ ဆရာႀကီးကုိ မသိမီလုိက္ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသား လူငယ္ေလးမ်ားက “အုိ...အဘုိး” လုိ႔ ျမည္တမ္းၿပီး ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုမွာ ျပည္သူေတြ ေသြးေခ်ာင္းစီးခဲ့ပံုကုိ တုိင္တည္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီလုိ ျပည္သူအေပါင္းက တန္ဖုိးထား ေလးစားခံရတဲ့ ဆရာႀကီးကုိ သတင္း စာဆရာအေပါင္း၊ စာေရးဆရာအေပါင္း၊ ကဗ်ာဆရာ အေပါင္းတုိ႔ရဲ႕ ဖခင္ႀကီး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဖခင္ ႀကီးလုိ႔လည္း ဘဲြ႔ခ်ီးေခၚေ၀ၚၾကပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြကလည္း ႏုိင္ငံေရးသမား အေပါင္းတုိ႔ရဲ႕ ဘုိးေအႀကီးလုိ႔ ေခၚၾကပါတယ္။

ဆရာေဇာ္ဂ်ီက အိႏၵိယျပည္မွာ စာဆုိႀကီး ရာဘျႏၵာနတ္တဂုိးက ျပည္သူေတြရဲ႕ အမ်ဳိးသား စိတ္ဓာတ္ကုိ လႈံ႔ေဆာ္ စုစည္းေပးခဲ့ၿပီး ပဏၰစ္ေန႐ူးက လြတ္လပ္ေရးကုိ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေပးခဲ့တယ္။ တ႐ုတ္ျပည္မွာ လူရႊန္းဆုိတဲ့ စာဆုိႀကီးက အမ်ဳိးသားစိတ္ဓာတ္ကုိ လံႈ႔ေဆာ္ စုစည္းေပးခဲ့ၿပီး ေမာ္စီတုန္းက လြတ္လပ္ေရးကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေပးခဲ့တယ္။

ဗမာျပည္မွာေတာ့ ဆရာႀကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္းက အမ်ဳိးသား ဇာတိမာန္ကုိ စုစည္း ျမႇင့္တင္ ေပးခဲ့ၿပီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက လြတ္လပ္ေရးကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ ေပးခဲ့တယ္လုိ႔ ေမာ္ကြန္း ထိုးခဲ့ပါတယ္။ စာဆုိႀကီး မင္းသု၀ဏ္ကေတာ့ “သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္းသာ စာမဆုိခဲ့ေသာ္” ဆုိတဲ့ ေခါင္းစီးနဲ႔ စာတမ္းတေစာင္ ျပဳစုၿပီး ျမန္မာစာေပသမုိင္း တခုလံုးရဲ႕ အလင္းေရာင္အျဖစ္ အထြတ္ အထိပ္ တင္ခဲ့ပါတယ္။ သတင္းစာဆရာႀကီး လူထုဦးလွကေတာ့ ဆရာႀကီးရဲ႕ ဘ၀သမုိင္းဟာ ေခတ္သစ္ဗမာျပည္ရဲ႕ သမုိင္းပါပဲလုိ႔ မွတ္တမ္းျပဳခဲ့ပါတယ္။

စစ္အစုိးရဟာ ႏုိင္ငံေရးပါတီအဖဲြ႕အစည္းဟူသမွ်ကုိ မ်က္မုန္းက်ဳိးၿပီး သမုိင္းမ်က္ျခည္ျပတ္ေနခဲ့ ပါတယ္။ အဖဲြ႔အစည္းမရွိဘဲ “အား” မရွိႏုိင္ပါဘူး။ ဘုရားေဟာအရ “သမဂၢနံတေပါ သုေခါ” လုိ႔ အဆုိအမိန္႔ ရွိပါတယ္။ ဗမာလြတ္လပ္ေရးသမုိင္းမွာ တုိ႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးေခၚ သခင္ပါတီဟာ အေရး အႀကီးဆံုး အဖဲြ႕အစည္းပါပဲ။ တုိ႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးႀကီးရဲ႕ အဓိကေခါင္းေဆာင္ဟာ သခင္ျမ၊ သခင္ ေအာင္ဆန္း၊ သခင္ႏု စတဲ့ သခင္ေတြရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ဆရာႀကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၃၄ ခုႏွစ္၊ ေရနံေခ်ာင္း၊ တုိ႔ဗမာအစည္းအ႐ုံး ညီလာခံက စၿပီး နာယကအျဖစ္ ပါ၀င္ေဆာင္ ရြက္ရင္း ဦးေဆာင္လာခဲ့ပါတယ္။ စစ္ႀကီးၿပီးေတာ့လည္း ဆက္လက္ ဦးေဆာင္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ စာေရးဆရာႀကီးအေနနဲ႔သာမက ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ႀကီး အျဖစ္နဲ႔ပါ သမုိင္းမွာ ႀကီးမားတဲ့ က႑တေနရာ ယူထားပါတယ္။ စစ္အာဏာရွင္မ်ားက မသိေယာင္ေဆာင္ေနေပမယ့္ ျပည္သူေတြက ဆရာႀကီးရဲ႕ ႀကီးမားထြန္းေျပာင္တဲ့ ဂုဏ္ေက်းဇူးကုိ မေမ့ၾကပါဘူး။ ဇူလိုင္ (၂၃) ရက္ေန႔ဆုိရင္္ ဆရာႀကီး ကြယ္လြန္တာ (၄၄) ႏွစ္ေျမာက္ေန႔အျဖစ္ တပည့္သားေျမးအေပါင္းက သံဃာေတာ္မ်ားကုိ ဆြမ္းကပ္အၿပီး အမွတ္တရ အခမ္းအနားမ်ား က်င္းပေပးေလ့ရွိၾကပါတယ္။ နံနက္ပုိင္းေစာေစာမွာ ဆရာႀကီးရဲ႕ ဂူဗိမာန္ကုိ သြားေရာက္ ဂါရ၀ ျပဳၾကပါလိမ့္မယ္။

ဆရာႀကီးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကိစၥ အ၀၀ တာ၀န္ယူေဆာင္ရြက္ေလ့ရွိတဲ့ ေဂါပကအဖဲြ႕ ရွိပါတယ္။ ဆရာႀကီးရဲ႕ထံပါးမွာ ဆရာႀကီးနဲ႔အတူ ကမာၻ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိစၥေတြမွာပါ၀င္ဦးေဆာင္ ခဲ့ၾကတဲ့ သခင္ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီးေတြ၊ စာေရးဆရာ သတင္းစာဆရာႀကီးေတြ စသျဖင့္ လူတန္းစား လူအလႊာ အမ်ဳိးမ်ဳိးက ပုဂၢိဳလ္ေတြ အားလံုးဟာ ဆရာႀကီး စ်ာပန ေကာ္မတီမွာ ပါ၀င္ခဲ့ၾကၿပီး၊ စ်ာပနၿပီးတဲ့အခါ ဂူဗိမာန္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေရး၊ ဆရာႀကီးရဲ႕ စာေပနဲ႔၊ ဆရာႀကီးရဲ႕ ေနအိမ္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေရးကုိပါ ဆက္လက္တာ၀န္ယူခဲ့ၾကပါတယ္။ ေကာ္မတီ၀င္ေတြဟာ ခုေတာ့ အသက္ (၉၀) တန္း၊ (၁၀၀) တန္းေတြ ေရာက္တဲ့လူ ေရာက္ၿပီး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကြယ္လြန္ကုန္ၾကရွာပါၿပီ။

ဆရာႀကီးမႈိင္း ေဂါပက အဖဲြ႕မွာ လူအင္အားျဖည့္တဲ့အေနနဲ႔ က်ေနာ့္ကုိလည္း အဖဲြ႕က ေခၚယူတာ၀န္ေပး ခဲ့ပါတယ္။ အဖဲြ႕ထဲက သခင္ဗအုန္း၊ ေရွ႕ေနႀကီး ဦးထြန္းတင္၊ ႐ုပ္ရွင္မင္းသားႀကီး ဦးထြန္းေ၀တုိ႔ဟာ က်ေနာ္ ျပည္ပေရာက္ေတာ့ တေယာက္ၿပီး တေယာက္ ကြယ္လြန္ကုန္ၾကရွာပါၿပီ။ ခုအခါ အသက္ (၉၀) တန္းထဲက အဘ သခင္အုန္းျမင့္နဲ႔ အဘ ၀ါးခယ္မ သခင္သိန္းေမာင္တုိ႔ (၂) ဦးပဲ က်န္ပါတယ္။ ဆရာႀကီးရဲ႕ ေျမး ကဗ်ာဆရာ တင္ေအာင္မႈိင္းကေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ သက္တူ ရြယ္တူပါ။ ဆရာႀကီးရဲ႕ ေျမးသမက္ သန္းစုိးႏုိင္ေခၚ ကုိခင္ေမာင္ေဌးနဲ႔ ကုိတင္ေအာင္မႈိင္းတုိ႔ပဲ လူငယ္အျဖစ္နဲ႔ ထထႂကြႂကြ လုပ္ေနၾကပါတယ္။ အဖဲြ႕ထဲက သခင္စုိးျမင့္ေလးကေတာ့ သခင္ထဲမွာ အသက္အငယ္ဆံုးအျဖစ္နဲ႔ ပါ၀င္လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ဆဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဇူလုိင္ (၂၃) မွာ ဆရာႀကီးရဲ႕ ေျမးျမစ္ေတြနဲ႔အတူ ေဂါပကအဖဲြ႕ကလည္း အိမ္ရွင္သဖြယ္ ဧည့္ခံေလ့ရွိပါတယ္။

က်ေနာ္ ျပည္ပမထြက္ခင္မွာ ဒီအခမ္းအနားကုိ အဖဲြ႕ခ်ဳပ္က ဦးတင္ဦး၊ ဦးၾကည္ေမာင္နဲ႔ ေဒၚေအာင္ ဆန္းစုၾကည္တုိ႔လည္း တက္ေရာက္ေလ့ရွိပါတယ္။ သခင္ႀကီးမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးသမားေဟာင္းႀကီးမ်ား၊ စာေရးဆရာ သတင္းစာဆရာမ်ားနဲ႔ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားလည္း တက္ေရာက္ေလ့ရွိၾက ပါတယ္။ ဆရာႀကီးဟာ သခင္ႏု၊ သခင္ေအာင္ဆန္းတို႔ ခြပ္ေဒါင္းေတြနဲ႔ စၿပီးတဲြခဲ့ရာက ကြယ္လြန္ ခ်ိန္အထိ ခြပ္ေဒါင္းအဆက္ဆက္နဲ႔ အဆက္အသြယ္ မျပတ္ခဲ့တာကုိ သတိျပဳမိပါတယ္။

ဒီအစဥ္အလာအတုိင္း ဒီေခတ္ေက်ာင္းသားေတြကလည္း ဆရာႀကီးနဲ႔ ပတ္သက္သမွ်ကုိ မ်က္ျခည္ မျပတ္၊ ဖ၀ါးေျခထပ္လုိက္ေနတာကုိ ေတြ႕ရေတာ့ မ်ဳိးဆက္သစ္ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြဟာ စစ္အစုိးရက သမုိင္းမ်က္ျခည္ျပတ္ဖုိ႔ ဘယ္လိုပဲ အားထုတ္ေပမယ့္ မ်က္ျခည္မျပတ္ပါကလားဆိုၿပီး မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြကို ၾကည့္ရင္း ၀မ္းသာအားတက္ျဖစ္မိပါတယ္။

ဆရာႀကီးရဲ႕ အိမ္ဟာ သိပ္မက်ဥ္းလွပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ပ်ဥ္ေထာင္တထပ္အိမ္ကေလးပါ။ ဆရာႀကီး ကြယ္လြန္တဲ့ေန႔ အထိမ္းအမွတ္ ႏွစ္လည္ပြဲတုိင္း လာၾကတဲ့ ဧည့္သည္ေတြဟာ မနက္လင္း ကတည္းက ညေနထိ မစဲပါဘူး။ ဒီအထဲမွာ ေခါင္းျဖဴစြယ္က်ဳိး သခင္အဖိုးႀကီးေတြပါသလို ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြကလည္း မနည္းပါဘူး။ လူငယ္အမ်ားစုဟာ ဆရာႀကီးကို မသိမီလိုက္႐ံုမက မိႈင္းရာျပည့္ပြဲကိုေတာင္ မသိမီလိုက္ၾကလို႔ ဒီအေၾကာင္းေတြကို သိမီတဲ့ လူႀကီးေတြထံမွာ ပံုျပင္ နားေထာင္သလို နားေထာင္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလို လြတ္လပ္တဲ့ အခမ္းအနားေတြဟာ သမိုင္း မ်က္ျခည္မျပတ္ေရးအတြက္ အေရးႀကီးပါတယ္။ သမုိင္းမ်က္ျခည္ျပတ္ေစခ်င္သူေတြကလည္း အလုိလုိ ေသြးထဲသားထဲက စိမ့္ၿပီး မ်က္မုန္းက်ဳိးေနမွာပါပဲ။

ေႏြဦးအေၾကာင္းကို ေဖာ္က်ဴးဖြဲ႔ႏြဲ႔ၾကရမွာ “အေဟာင္းအေဟာင္းတို႔ ေႂကြေလရာ၊ အသစ္အသစ္ တုိ႔သည္ အစားထုိးေလ့ ရွိၾကသည့္အတိုင္း ရြက္ေဟာင္းတို႔ ေနရာတြင္ ရြက္သစ္တို႔သည္ အစားထိုး ေပၚထြက္ ဖူးေ၀လာေလ၏။” လုိ႔လည္း ေရးေလ့ရွိပါတယ္။ သခင္ႀကီးေတြ ေနရာမွာ သခင္ေလး ေတြလည္း ေပၚထြက္ ဖူးေ၀လာၿမဲပါပဲ။ မိႈင္းစာေပ၊ မိႈင္းစိတ္ဓာတ္ကို အေမြခံၿပီး သမိုင္းအလွည့္ အဆက္မျပတ္ေအာင္ နည္းမ်ဳိးစံုႏွင့္ ျပဳလုပ္ၾကမွသာ “လမ္းစဥ္လူငယ္” စိတ္ဓာတ္ေတြ ေမွးမွိန္ ဆိတ္သုဥ္း သြားပါလိမ့္မယ္။

ခုအခါ ဆရာႀကီးရဲ႕ အိမ္ဟာလည္း သခင္အုိႀကီးမ်ားလို ျဖဴေလ်ာ္ ေဟာင္းအို ေဆြးျမည့္လာပါလိမ့္ မယ္။ ဒီေနရာနဲ႔ ဒီအိမ္ကို အၿမဲသစ္လြင္ ခိုင္မာေနေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ကိုလည္း လူငယ္ေတြက လက္ဆင့္ကမ္း တာ၀န္ယူ ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါဟာ ဗမာျပည္သူေတြ အားလံုးရဲ႕တာ၀န္ပါပဲ။ ဒီကိစၥ၊ ဒီတာ၀န္၊ ဒီအေမြဟာ ရန္ကုန္သူ ရန္ကုန္သားေတြအဖို႔ အထူးရရွိေနတဲ့ အခြင့္အေရးပါ။

ျပည္တြင္း ျပည္ပ တျခားေနရာမွာေတာ့ စာေပေဟာေျပာပြဲ၊ စာတမ္းဖတ္ပြဲ၊ ကဗ်ာရြတ္ဆိုပဲြေတြ ႏွစ္စဥ္ ျပဳလုပ္ၿပီး မိႈင္းအေမြ၊ မိႈင္းစိတ္ဓာတ္တို႔ကို ထိန္းသိမ္းၾကရပါတယ္။ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု မွာဆိုရင္ ဆရာႀကီးမိႈင္း အႏွစ္ (၁၃၀) ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြကို ၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကၿပီး ဆရာႀကီးအေၾကာင္း ဆရာႀကီးေတြရဲ႕လက္ရာေကာင္းေတြနဲ႔ လက္ရာသစ္အခ်ဳိ႕ကို စုေပါင္းၿပီး ဓူ၀ံစာေပဆိုတဲ့ စာအုပ္တိုက္တတိုက္က ထုတ္ေ၀ခဲ့ပါတယ္။ တာ၀န္ခံစုေဆာင္းသူ ကေတာ့ “မိႈင္းရာျပည့္ ေအာင္ေစာဦး” ပါတဲ့။ တိုက်ဳိနဲ႔ လန္ဒန္တို႔မွာလည္း အထိမ္းအမွတ္ ေဟာ ေျပာေတြ က်င္းပခဲ့တယ္လုိ႔ ၾကားလုိက္ရပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ စပ္မိလုိ႔ အမွတ္တရ ထည့္သြင္းေျပာၾကားခ်င္တာ တခုရွိပါတယ္။ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း ကဗ်ာဆရာ ၾကည္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေနက် မိႈင္းအေမြ ျဖန္႔ခ်ိေရး၊ အျပဳအမူ တခုပါ။ သူက လူစုစုရွိလို႔ စာေပစကား၀ိုင္းကေလးတခု ျဖစ္သြားမိၿပီဆိုရင္ “ကဲ မင္းတို႔အထဲက ဘႀကီးမိႈင္းရဲ႕ ေလးခ်ဳိးတပုဒ္တေလ အလြတ္ရသူရွိရင္ ထဆိုကြာ။ ငါက ေငြတေထာင္ ပူေဇာ္မယ္” လို႔ ႏိႈးေဆာ္ေလ့ရွိပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ မ်ဳိးဆက္ထိ ေျပာရရင္ က်ေနာ္တုိ႔တေတြဟာ ဘႀကီးမိႈင္း ေလးခ်ဳိးႀကီးေတြထဲက အထူးအေရးပါ ထင္ရွားသမွ်ကို တပိုင္းတစျဖစ္ေစ အလြတ္ရၾကပါတယ္။ ထုတ္ေဖာ္ ကိုးကား ႏိုင္ၾကပါတယ္။ ဘယ္တုန္းက ဘာေၾကာင့္ ေရးခဲ့တာဆုိတာကိုလည္း မွတ္မိ သိရွိၾကပါတယ္။ “မန္က်ည္းရြက္သတ္ နေဘထပ္” ေလးခ်ဳိးႀကီးေတြကိုလည္း အတုယူေရးသားခဲ့ဖူးၾကပါတယ္။ ခုေခတ္မွာေတာ့ အသံအသြားမွန္ေအာင္ ဖတ္ႏိုင္သူေတာင္ရွားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကဗ်ာဆရာ ၾကည္ေအာင္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္၊ စာဆိုေတာ္ေန႔ ကဗ်ာ ရြတ္ဆိုပြဲေတြမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေလးခ်ဳိးႀကီးေတြ ရြတ္ဆိုသင့္ၾကပါတယ္။ ဆရာႀကီးႏွစ္လည္ေန႔မွာ အထူးထင္ရွားတဲ့ ေလးခ်ဳိးႀကီးေတြ ႐ိုက္ႏွိပ္ေ၀ငွဖူးပါတယ္။ အမ်ားႀကီးမဟုတ္ေတာင္ ႏွစ္စဥ္ (၃-၄) ပုဒ္ ႐ုိက္ႏွိပ္ေ၀ငွႏိုင္ရင္ ေကာင္းေလစြလုိ႔ တမ္းတမိပါတယ္။

(၄၄) ႏွစ္ေျမာက္ ဆရာႀကီးကြယ္လြန္ျခင္း အထိမ္းအမွတ္ေန႔မွာ ဆရာႀကီးကိုသာမက မိႈင္းအေမြ၊ မိႈင္းစိတ္ဓာတ္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေပးေနၾကတဲ့ သခင္ႀကီးမ်ားနဲ႔ ဆရာႀကီးရဲ႕ တပည့္မိတ္ေဆြ အေပါင္းကို အေ၀းက ဂါရ၀ ျပဳလုိက္ပါတယ္။

ေမာင္စြမ္းရည္

ေခတ္ၿပဳိင္မွ

အျပည့္အစုံသုိ႔ ...

အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ရာဇဝတ္ခုံရုံး

Read this document on Scribd: International Criminal Court[1]

အျပည့္အစုံသုိ႔ ...